Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Πεταλούδα -Ελεύθερη Ψυχή...


Πεταλούδα -Ελεύθερη Ψυχή


Στην Αρχαία Ελλάδα οι πεταλούδες ονομάζονταν «ψυχές», καθώς πιστευόταν ότι είναι οι ψυχές των νεκρών. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την πεταλούδα «σκώληκα ή καμπή», ενώ τη χρυσαλλίδα, το επόμενο δηλαδή στάδιο στάδιο μεταμόρφωσης από την κάμπια, «νεκύδαλλο», που σημαίνει «περίβλημα νεκρού».
Cupid and Psyche - William-Adolphe
Πασίγνωστος είναι και ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής, η οποία απεικονίζονταν με φτερά πεταλούδας, μιας και η πεταλούδα συμβολίζει την ψυχή. 
 
Απεικονίσεις σε αγγεία δείχνουν ένα παιδί (συνήθως) ή νεαρή κοπέλα με φτερά πεταλούδας να βγαίνει από το στόμα του νεκρού. Αυτή, είναι η ψυχή που ελευθερώνεται με την τελευταία πνοή θανάτου της ύλης.

 «Υπάρχει ένας ρομαντικός μύθος
 σχετικά με τις πεταλούδες αλλά δεν ισχύει ότι  ζουν μόλις 24 ώρες» λέει ο κ. Κούτσης κα
 εξηγεί: «Ο μέσος χρόνος ζωής μιας

 πεταλούδας είναι 8-10 ημέρες και αυτό επειδή  είναι σχετικά ευαίσθητη και έχει διάφορους  θηρευτές.  
Αν μπορούσε κανείς να τις
 προστατεύσει από τους κινδύνους που τις  απειλούν, θα μπορούσαν να ζήσουν και 15
 ημέρες.

 Πρέπει δε να ξέρετε ότι υπάρχουν και
 είδη στα οποία το στάδιο της πεταλούδας  διαρκεί για έναν χρόνο. 

Τα είδη αυτά
αδρανοποιούνται κατά τη διάρκεια του θέρους,
 επανεμφανίζονται τον Οκτώβριο με Νοέμβριο,
πέφτουν σε χειμερία νάρκη και εμφανίζονται
εκ νέου την άνοιξη για να ζευγαρώσουν».

ΕΝΑ ΜΥΘΟ -ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ
Ο μύθος  λεει :μια νεαρή πεταλούδα με εύθραυστο σώμα και
ευαίσθητη ψυχή-εκεί που
πετούσε ανάλαφρα κάποιο απόγευμα, είδε ένα αστέρι και το ερωτεύτηκε παράφορα.
Αναστατωμένη γύρισε σπίτι, λαχταρώντας να πει στη μητέρα της ότι είχε ανακαλύψει τι θα πει αγάπη.
 «Ανοησίες!»  ήταν η ψυχρή απάντηση που εισέπραξε,
<<τα αστέρια δεν έγιναν για να
 πετάνε οι  πεταλούδες γύρω τους. >>


Για βρες καλύτερα καμιά κολώνα ή κανένα αμπαζούρ για να  ερωτευτείς,  ήταν η ψυχρή απάντηση.Για κάτι τέτοιο δημιουργηθήκαμε.

 
Απογοητευμένη, η πεταλούδα αγνόησε το σχόλιο της μητέρας της και άφησε τον εαυτό
 της να απολαμβάνει την ανακάλυψη:
«Θαυμάσιο πράγμα να μπορείς να
 ονειρεύεσαι!».

 
Την επόμενη βραδιά το αστέρι βρισκόταν στην
 ίδια θέση και η πεταλούδα αποφάσισε να
 ανέβει ως τον ουρανό, να πετάξει γύρω από
 εκείνο το ακτινοβόλο φως και να εκδηλώσει
 την αγάπη της.


Δυσκολεύτηκε να ξεπεράσει το
 συνηθισμένο της ύψος, κατάφερε όμως να
 πετάξει μερικά μέτρα πιο ψηλά από το κανονικό της.
 Αποφάσισε ότι με λίγα μέτρα προόδου
 καθημερινά, στο τέλος θα έφτανε στο αστέρι.

 Εφοπλίστηκε λοιπόν με υπομονή και ξεκίνησε
 την προσπάθεια να καλύψει την απόσταση
 που τη χώριζε από την αγάπη της.
Περίμενε  με λαχτάρα να πέσει το σκοτάδι και μόλις
 διέκρινε τις πρώτες ακτίνες του αστεριού
 χτύπησε ανυπόμονα τα φτερά της προς τον
 ουρανό.

Η μητέρα της δε συγκρατούσε το θυμό της. «Είμαι
πολύ απογοητευμένη από την κόρη μου», έλεγε,«όλες οι αδελφές, ξαδέλφες και ανιψιές της
 απέκτησαν ήδη ωραία εγκαύματα στα φτερά τους από τις λάμπες!

 Μόνο η θερμότητα μιας λάμπας μπορεί να θερμάνει την καρδιά μιας πεταλούδας. Θα πρεπε να εγκαταλείψεις αυτά τα άσκοπα όνειρα καινα βρεις μια εφικτή αγάπη».

Θυμωμένη επειδή κανένας δε σεβόταν τα αισθήματά,της, η νεαρή πεταλούδα αποφάσισε να εγκαταλείψει το σπίτι της, αν και ενδόμυχα παραδεχόταν-όπως γίνεται συνήθως-ότι η μητέρα της είχε δίκιο.

 Για ένα διάστημα προσπάθησε να ξεχάσει το αστέρι και να ερωτευτεί το φως των αμπαζούρ των
πολυτελών σπιτιών, το φωτισμό που τόνιζε τα χρώματα των θαυμάσιω πινάκων, τη φλόγα των
κεριών που ανάβουν στους πιο ωραίους ναούς του κόσμου.

Η καρδιά της όμως δεν μπορούσε να ξεχάσει το αστέρι. Αφού διαπίστωσε πως η ζωή της χωρίς την
αληθινή αγάπη δεν είχε κανένα νόημα αποφάσισε να ξαναπάρει το δρόμο της προς τον ουρανό.
Κάθε νύχτα προσπαθούσε να πετάει όσο το δυνατόν ψηλότερα.
Τα χαράματα όμως, το σώμα της ήταν παγωμένο και η ψυχή της γεμάτη θλίψη…
Στο μεταξύ,όσο μεγάλωνε, πρόσεχε όλο και περισσότερο  διαδραματίζονταν γύρω της...

Από εκεί ψηλά διέκρινε τις φωτισμένες πόλεις, όπου προφανώς οι ξαδέλφες, αδελφές, ανιψιές της ήδη είχαν βρει την αγάπη.
 Εβλεπε τα χιονισμένα βουνά,τους ωκεανούς με τα πελώρια κύματα, τα σύννεφα που ολοένα άλλαζαν σχήμα.

Η πεταλούδα ερωτεύτηκε τότε ακόμα πιο πολύ το αστέρι της, γιατί την ωθούσε να αγναντεύει έναν
τόσο πλούσιο και ωραίο κόσμο.
Είχε περάσει αρκετός καιρός και μια μέρα αποφάσισε
 να επιστρέψει στο σπίτι…

Τότε έμαθε από τους γείτονες ότι η μητέρα, οι
 αδερφές, οι ξαδέλφες, οι ανιψιές αλλά και όλες οι
 πεταλούδες που είχε γνωρίσει είχαν ήδη πεθάνει
στις λάμπες και στις φλόγες των κεριών και ότι είχαν
 καταστραφεί από την αγάπη που θεωρούσαν
 εύκολη.

 Η πεταλούδα, αν και ποτέ δεν κατάφερε να φτάσειστο αστέρι της, έζησε πολλά χρόνια και κάθε βράδυ ανακάλυπτε κάτι διαφορετικό και ενδιαφέρον, συμπεραίνοντας ότι:
Καμιά φορά οι ανέφικτες αγάπες προσφέρουν πιο πολλές χαρές και απολαύσεις απ΄τις εφικτές…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου