Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ. "Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει!" Καλό μήνα!






  "…μα αν τύχει και θυμώσει, μεσ΄στο χιόνι θα  μας χώσει!"



Του  "Γ" (Επιλογή  και σύνδεση  κειμένων, εικόνων  και βίντεο)

Δείτε σήμερα το αφιέρωμά  μας  στον  μήνα  και  αύριο  τα σημαντικότερα  γεγονότα.



Ο Φεβρουάριος παράγεται από το λατινικό ρήμα februare, που σημαίνει καθαίρω, αγνίζω, αποβάλλω τα καθάρματα Είναι μήνας διαβατήριος και αποκαθαρκτικός.  Στη διάρκειά του οι......




 Ρωμαίοι διοργάνωναν τελετές καθαρμών και εξαγνισμών.






Ο μήνας λοιπόν που περιλάμβανε τους καθαρμούς ονομάστηκε Februarious mensis και μετά από παράλειψη του mensis (μήνας) έμεινε η λέξη Φεβρουάριος.


Ο Φεβρουάριος αντιστοιχούσε προς τον αττικό μήνα Ανθεστηριώνα.






Eπειδή ήταν πολύ βροχερός οι Ρωμαίοι τον είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα.                           




                          "ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ" ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ  ΠΕΡΙΔΗ






Στην έκθεση των λουλουδιών, τ' αρχαία ανθεστήρια

ποια λέξη είπες κι έλυσες του κόσμου τα μυστήρια

Και του κυπαρισσιού η καρδιά στου έρωτα τους χτύπους

κι ο Τρύφωνας των αμπελιών ευχολογάει στους κήπους;

Πίσω από μάσκες έβλεπες, ποιός να κρυφτεί από σένα;

Μια μεθυσμένη αποκριά απ' το δικό σου βλεμμα

τα χιόνια εκείνη τη χρονιά τα δέντρα έξω στολίσαν

μα εσύ μια λέξη φώναξες κι οι αμυγδαλιές ανθίσαν;

Το μήνα της συγχώρεσης στο τέλος του χειμώνα

τα δυα σου μάτια σαν πυρσούς θα τα θυμάμαι αιώνια

Μες στη γιορτή των χωρισμών με γέλιο πικραμένο


ο παιδικός μου έρωτας σαν μέλι ναρκωμένο.






Με την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολόγιου (46 π.χ.) περιορίστηκαν οι μέρες του μήνα αυτού από 30 που ήταν ως τότε σε 29, και την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου του αφαιρέθηκε μια ακόμη ημέρα, που προστέθηκε στον μήνα Αύγουστο προς τιμήν του Αυτοκράτορα.




                       "ΦΛΕΒΑΡΗΣ" ΜΕ ΤΗ  ΡΕΝΑ  ΚΟΥΜΙΩΤΗ








Για να συντονιστεί το ημερολόγιο των 365 ημερών προς το ηλιακό έτος, καθιερώθηκε η αύξηση των ημερών του Φεβρουαρίου κατά μια, κάθε τέσσερα χρόνια.






                  "ΦΛΕΒΑΡΗΣ ΤΩΝ ΦΛΕΒΩΝ"  ΤΩΝ  ΗΛΙΑ  ΚΑΤΣΟΥΛΗ  ΚΑΙ  ΠΑΝΤΕΛΗ  ΘΑΛΛΑΣΣΙΝΟΥ







Ο λαός μας τον αποκάλεσε Κουτσοφλέβαρο, επειδή έχει 28 ημέρες και κάθε τέσσερα χρόνια 29. Λέγεται επίσης Φλιάρης,  Ληψομήνας, Κουτσός, Κουτσούκης ή Μικρός (Κύπρος).






Στον πόντο τον Φεβρουάριο τον ονόμαζαν συνήθως Κούντουρος, γιατί έχει κοντή ουρά, αφού είναι λειψός σε σχέση με τους άλλους. Επίσης σε κάποια μέρη λεγόταν Κούτσουρος, διότι κατά κάποιο τρόπο είναι κουτσουρεμένος. ΦΛΕΒΑΡΗΣ βγαίνει και  από τη λαϊκή ελληνική παράδοση και έχει σχέση με τις φλέβες της γης.



Ο λαός μας κατά τον Δ.Σ. Λουκάτο, παρετυμολόγησε τον μήνα και τον ονόμασε Φλεβάρη, επειδή "ανοίγει τις φλέβες του" και γεμίζει τη γη νερά.


Κατ' άλλους λέγεται Φλεβάρης, γιατί παγώνει τις φλέβες της γης. Στη Θράκη υπάρχει το ρήμα φλεβαρίζω= πλημμυρίζω, επειδή τα χωράφια "φλεβαρίζουν" από τις βροχές






Λέγεται και τρυγητής γιατί στον αγροτικό βίο, ο Φλεβάρης είναι ο μήνας των αμπελιών. Τότε γίνεται το κλάδεμα, το καθάρισμα και το τσάπισμα των αμπελιών. Τότε βάζουν και καταβολάδες, δηλαδή φυτεύουν αμπέλια (εκτός και αν είναι δίσεχτος ο χρόνος). Για αυτό του το περιεχόμενο ο Φλεβάρης λέγεται όπου είναι ανεπτυγμένη η αμπελουργία και Κλαδευτής.

Για τον άστατο καιρό, ο Φλεβάρης λέγεται επίσης και Μεθυσμένος, γιατί δεν ξέρει τι κάνει.






                   ΓΕΩΡΓΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ  ΤΟ ΦΛΕΒΑΡΗ.






Φυτεύουν πατάτες. Προετοιμάζουν τα χωράφια για να σπείρουν ανοιξιάτικα σιτηρά και

ενισχύουν τα φθινοπωρινά λιπαίνοντάς τα.Κλαδεύουν αμπέλια και δέντρα. Καθαρίζουν τα μαντριά. Συντηρούν την κοπριά σε λάκκους. Σβαρνίζουν τα χωράφια.






             ΣΤΙΣ 14 ΦΛΕΒΑΡΗ ΕΙΝΑΙ   ΚΑΙ  Η  ΓΙΟΡΤΗ  ΤΩΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΩΝ  Η  ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ








                         ΥΔΡΟΧΟΟΣ. ΤΟ ΖΩΔΙΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ    








         ΓΙΟΡΤΕΣ  ΤΟΥ ΜΗΝΑ






*Του Αγίου Τρύφωνα 1 Φεβρουαρίου. Ο άγιος Τρύφωνας θεωρείται φύλακας των αμπελιών.



*Της Υπαπαντής 2 Φεβρουαρίου. Γιορτάζεται σε ανάμνηση της συναντήσεως του Συμεών με το παιδίον Ιησού (Λουκ., 2.25).

Τότε γίνονται προβλέψεις. "Ό,τι καιρό κάνει της Υπαπαντής, θα βαστάξει σαράντα ημέρες". Αν είναι καλός ο καιρός στις 2 Φεβρουαρίου, ο βαρύς χειμώνας θα διαρκέσει πολύ ακόμα. Από τις 2 Φλεβάρη σταματούν οι γιορτές και μαζί η αργία και η σχόλη.



*Του Αγίου Συμεών 3 Φεβρουαρίου. Ο Άγιος τιμάται από τις εγκύους, που έλεγαν παρετυμολογώντας: "για να μη γεννηθεί το παιδί σημειωμένο".



*Του Αγίου Χαραλάμπους 10 Φεβρουαρίου.

*Πρώτη Κυριακή της Αποκριάς "Οι μεταμφιέσεις και οι παράδοξοι χοροί των μασκαράδων γίνονται για να ξυπνήσουν τα πνεύματα της βλαστήσεως" .




*H Καθαρά Δευτέρα eίναι μια πανάρχαιη γιορτή που σχετίζεται κυρίως με τις πομπές των Κατ' Αγρούς Διονυσίων αλλά και με ορισμένες Απολλώνιες ιδέες λατρευτικού περιεχομένου. Στις μέρες μας συνηθίζεται ο εορτασμός με ομαδική έξοδο στην εξοχή.




                                     


 Αρχαίες γιορτές ήταν τα Ανθεστήρια, Χόες. Στην Αττική γιόρταζαν τα πρώτα άνθη της αμυγδαλιάς με διαγωνισμούς οινοποσίας. Άνοιγαν τους πίθους με το κρασί (πιθοίγια) και γέμιζαν τις κρασοκανάτες (χόες). Νικητής ήταν όποιος άδειαζε πρώτος τον χουν που χώραγε περισσότερο από δύο λίτρα.






  










                                                        Π Α Ρ Ο Ι Μ Ι Ε Σ



 - Χιόνια του Φλεβαριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.



  -Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το.



               



 - Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.



- Ο Φλεβάρης κι αν χιονίσει, πάλι άνοιξη θ' άνθίση.


 μ' αν τις φλέβες του ανοίξει ξεροπήγαδα γιομίζει.






                       - Ο Φλεβάρης αν κάμει και πεισμώσει, μες τα χιόνια θα μας χώσει.

          

 - Παπαντή καλοβρεμμένη, ή κοφίνα γεμισμένη.



  - Φλεβάρης ,κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα.



  -Το Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς,



  -Παπαντή -Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ' αντί.




  -Στις δεκαπέντ' από Φλεβάρη βαρεί το άλογο ποδάρι.






    Τον Φλεβάρη οι αμυγδαλιές αρχίζουν να ντύνονται με  τη  νυφική τους φορεσιά.





                                              "Γ"

«Εικαστικές Τέχνες και Αντίσταση 1950 – 1974»

Ανοιξε τις πύλες της η έκθεση «Εικαστικές Τέχνες και Αντίσταση 1950 – 1974»στη Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στο Μεταξουργείο, στη πλατεία Αυδή, στην οδό Λεωνίδου και Μυλλέρου, και Γερμανικού και Μυλλέρου, την οποία οργανώνει το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ) σε συνεργασία με τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων.
Η Εκθεση έρχεται σε συνέχεια των επιτυχημένων εκθέσεων «Εικαστικές Τέχνες και Αντίσταση 1936 – 1949» που διοργάνωσε το ΕΕΤΕ στην Αθήνα και την Πάτρα, ενταγμένη στο πλαίσιο της σχετικής απόφασης της Γενικής Συνέλευσης του Επιμελητηρίου.
Το ΕΕΤΕ προχώρησε στη δεύτερη φάση της μελέτης που περιλαμβάνει την περίοδο από το 1950 μέχρι και το 1974, μια ιστορική περίοδος που σημαδεύτηκε από σημαντικά γεγονότα που καθόρισαν τη ζωή στην μεταπολεμική Ελλάδα.
Το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών εκθέτει έργα 151 εικαστικών καλλιτεχνών, που κατάφερε να συγκεντρώσει από τα μέλη του, από συλλογές και Μουσεία και έργα καλλιτεχνών που δεν βρίσκονται πια στη ζωή.
Παρουσιάζονται έργα καλλιτεχνών που έχουν ζήσει οι ίδιοι τα γεγονότα της περιόδου 1950-1974 και τα έχουν φιλοτεχνήσει εκείνη την εποχή με βάση τα γεγονότα αυτά (πολιτικές διώξεις, εκτελέσεις, φυλακές, εξορία, πολιτική προσφυγιά, κ.ά.).
Ακόμα και καλλιτεχνών που για λόγους φυλακίσεων, εξοριών κλπ, δεν κατάφεραν να έχουν εικαστικό έργο μέσα σε αυτή την περίοδο αλλά λίγο αργότερα (μέχρι το 1977).
Και τέλος εικαστικών καλλιτεχνών που για κάποιο λόγο δεν ήταν στην Ελλάδα την συγκεκριμένη περίοδο (που ζούσαν στην πολιτική προσφυγιά, εξορία ή και αυτοεξορία), αλλά έχουν δημιουργήσει έργο ΜΕΣΑ σε αυτήν την περίοδο, που να αφορά τα γεγονότα 1950-1974.
Τα έργα που παρουσιάζονται φιλοτεχνήθηκαν κατά την περίοδο 1950-1977.
Στα εγκαίνια της έκθεσης, που έγιναν την Τρίτη 24 Γενάρη, η  Εύα Μελά,πρόεδρος του ΕΕΤΕ, τόνισε: «Το θέμα της Αντίστασης είναι πάντα επίκαιρο. Από το 2008 η χώρα ζει την καπιταλιστική κρίση πιο έντονα, με ολέθριες επιπτώσεις για τα φτωχά λαϊκά στρώματα, για τους εργαζόμενους. Ο πόλεμος και το Προσφυγικό είναι η συνέχεια της ραγδαίας φτωχοποίησης που συντελείται, την ίδια ώρα που ό,τι κατακτήθηκε με αγώνες και αίμα από τον περασμένο αιώνα μέχρι σήμερα, χάνεται. Το νερό, το ρεύμα, η Υγεία, η Παιδεία, η στέγη, η εργασία, η τέχνη, όλα τα κοινωνικά αγαθά μετατρέπονται σε εμπόρευμα. Βλέπουμε καθημερινά, και με τα πρόσφατα γεγονότα στο Ικόνιο αλλά και αλλού, ότι ο φασισμός σηκώνει κεφάλι.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε καμία ιδεολογική ανοχή απέναντι στις προκλήσεις των φασιστοειδών και της εγκληματικής τους οργάνωσης, της Χρυσής Αυγής. Η απαίτηση των καιρών είναι η ανασύνταξη του λαϊκού κινήματος και σε αυτή την ανασύνταξη η Τέχνη δεν μπορεί να είναι θεατής. Η Τέχνη είναι όπλο που δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά μπορεί να συμβάλει στη διαμόρφωση των συνειδήσεων ώστε να παλέψουν για ένα καλύτερο αύριο, για μια κοινωνία χωρίς οικονομικούς ανταγωνισμούς, χωρίς πολέμους, προσφυγιά, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο».
Σχετικά με τα εκθέματα η Ευα Μελά ανάφερε: «Στην Εκθεση υπάρχουν και παρουσιάζονται ντοκουμέντα από την καλλιτεχνική αντιστασιακή δράση τόσο στη διάρκεια της Χούντας όσο και παλιότερα.
Χαρακτικά – προκηρύξεις, έγγραφα και σκίτσα που δημοσιεύτηκαν στον παράνομο και νόμιμο Τύπο. Ντοκουμέντα από τον Τύπο σχετικά με τις διώξεις καλλιτεχνών, σχετικά με τη λογοκρισία στην Τέχνη, καθώς και ντοκουμέντα από εκείνους που αρνήθηκαν το «βοήθημα» της Χούντας των συνταγματαρχών, όπως του Κλέαρχου Λουκόπουλου, του Αλέκου Κοντόπουλου και του Γιώργη Βαρλάμου και άλλων…

Ντοκουμέντα επίσης σχετικά με τον Γιάννη Καΐλη, τον φοιτητή της ΑΣΚΤ που έχασε τη ζωή του στη διάρκεια της Χούντας μέσα σε ανεξιχνίαστες συνθήκες, καθώς και έργα από καλλιτέχνες που βρέθηκαν στις σοσιαλιστικές χώρες στην αναγκαστική προσφυγιά, ή στους μαρτυρικούς τόπους της εξορίας.
Δυστυχώς, λείπουν από την έκθεση έργα που έγιναν την περίοδο που αναφερόμαστε, τα οποία δεν στάθηκε δυνατόν να βρεθούν, μιας και ανήκουν πλέον σε ιδιώτες (όπως σημαντικά σχετικά έργα του Δημήτρη Μυταρά ή έργα του Γιώργου Ιωάννου, του εξόριστου ζωγράφου Τάκη Τζανετέα, του Δημήτρη Κατσικογιάννη κ.ά.), που παρά τις προσπάθειες δεν τα βρήκαμε».
Παράλληλα με την έκθεση λειτουργεί στο χώρο «εργαστήριο Ιστορίας της Τέχνης», όπου σε μια βάση δεδομένων κατατίθενται ό,τι στοιχεία υπάρχουν γύρω από τους καλλιτέχνες στην περίοδο 1936-1974.
Σε συνεργασία με τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων η Εκθεση:

«Εικαστικές Τέχνες και Αντίσταση 1950 – 1974»

Στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων στη πλατεία Αυδή, Μεταξουργείο, στην οδό Λεωνίδου και Μυλλέρου, και Γερμανικού και Μυλλέρου. Ωράρια λειτουργίας:
Τρίτη: 10.00 – 21.00
Τετάρτη – Σάββατο:
 10.00 – 19.00
Κυριακή:
 10.00 – 16.00

Κάθε Δευτέρα η Εκθεση θα είναι κλειστή. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Οι 151 καλλιτέχνες που τα έργα τους φιλοξενούνται στην Εκθεση:

Α. Τάσσος, Αγγελάκης  Μιχάλης, Αθανασόπουλος Μπάμπης, Ακριβόπουλος Θανάσης, Ακριθάκης Αλέξης, Ακριτίδης Θεμιστοκλής, Αληθεινός Δημήτρης, Ανούση – Ηλία Ρένα, Απέργης Αχιλλέας, Αρβανίτης Ζαχαρίας, Αργυράκης Γιώργος, Αργυράκης Μίνως, Αρμάος Βασίλης, Αρμάου – Χατζηανδρέου Δέσποινα, Βακιρτζής Γιώργος, Βαλάσης Διονύσης, Βαλαβανίδης Γιάννης, Βαρλάμος Γιώργος, Βασιλείου Βιργινία (Βίργω), Βατζιάς Μάριος, Βλασίδης Βασίλης, Βλάσσης Άγγελος, Βογιατζής Γεώργιος, Βογιατζόγλου – Σκληρού Ισμήνη, Γαΐτης Γιάννης, Γερολυμάτος Διονύσης, Γιολδάσης Δημήτρης, Γιώτης Κωνσταντίνος, Γούλας Γιώργος, Γράββαλος Παναγιώτης, Γραμματόπουλος Κωνσταντίνος, Δαγκλής Χρήστος, Δανιήλ, Δαραδήμος Χαράλαμπος, Δεκουλάκος Ηλίας, Δημητρέας Βαγγέλης, Δήμου Γιώργος, Διαμαντόπουλος Διαμαντής, Δίγκα Κλεοπάτρα, Δουραμάνης Περικλής, Δωρόπουλος Βασίλης, Ευγενίδης Νίκος, Ζιάκας Γιώργος, Ζογγολόπουλος Γιώργος, Ζουμπουλάκης Πέτρος, Ζωγράφος Τάσος, Θεολόγου Παλαιολόγος, Θεοφίλης Γιάννης, Θόδωρος,Γλύπτης, Καΐλης Γιάννης, Κακαδιάρης Νίκος, Κακουλίδης Δημήτρης, Καλαμάρας Δημήτρης, Καλογηράτος Μεμάς, Κανακάκις Λευτέρης, Κανιάρης Βλάσης, Καννέλης Ορέστης, Καπράλος Χρήστος , Καραβέλα Μαρία, Καραγάτση Νίκη, Καράς Χρίστος, Κασιμάτης Στέλιος, Κάσσης Μιχάλης, Κατζουράκης Κυριάκος, Κατράκη Βάσω , Κατσουλίδης Τάκης, Κελαϊδής Βασίλης, Κεσσανλής Νίκος, Κευγάς Μιχάλης, Κινδύνη Άννα, Κοκκινίδης Δημοσθένης, Κοκκίνου Μαρία, Κοντός Δημήτρης, Κουκουλομάτης Σπύρος, Κουνάδης Κώστας, Κουνάλης Γιώργος, Κουρσάρης Σπύρος, Κουσίδου Ελένη, Κοψίδης Ράλλης, Κτιστοπούλου Μαρία, Κυριάκη Βάσω, Κυριακός Αλέκος, Κυρίτσης Απόστολος, Λεοντής Στάθης, Λουκόπουλος Κλέαρχος, Μακρή Ζιζή, Μακρής Μέμος, Μαλάμος Κώστας, Μήνης Θανάσης, Μιχαηλίδη Φανή, Μπαχαριάν Ασαντούρ, Μπότσογλου Χρόνης, Μποσταντζόγλου Μέντης, Μυταρά Χαρίκλεια, Μώλος Θωμάς, Νίκας Ηλίας, Νικολινάκος Μιχάλης, Ξενάκης Κωνσταντίνος, Ξενάκη Μαριάννα, Οικονομίδης Νίκος, Πάντος Θεόδωρος, Παπαγεωργίου Δημήτρης, Παπαγιάννης Θεόδωρος,  Παπάζογλου Άρης, Παραλής Νίκος, Παρμακέλης Γιάννης, Πατσόγλου – Ραφτοπούλου Αλεξάνδρα, Πατσόγλου Αριστείδης, Περδικίδης Δημήτρης, Πίτσιος Γιώργος, Πολυχρονόπουλος Κώστας, Πρέκας Πάρις, Ριζόπουλος Γρηγόρης, Ρίτσος Γιάννης, Ρόκος Κυριάκος, Ρωμανού Χρύσα, Σαρρή Λυδία, Σαρρής Φώτης, Σαχίνης Νίκος, Σεμερτζίδης Βάλιας, Σεμιτέκολλο Γρηγόρης, Σικελιώτης Γιώργος, Σιοτρόπου Νότα, Σκουλάκης Δημοσθένης, Σολιδάκης Βασίλης, Στασινοπούλου Άσπα, Στραβοράβδης Πέτρος, Στεφανίδης Γιάννης, Ταλαγάνης Δημήτρης, Τζανετάκης Σάββας, Τούγιας Γιώργος, Τριανταφύλλου Κωστής, Τρικαλινός Γιώργος, Τσαγκάρης Γιάννης, Τσακίρης Κυριάκος, Τσάρας Κώστας, Τσαρούχης Γιάννης, Φαεινός Βαγγέλης, Φαμέλης Γιώργος, Φαρσακίδης Γιώργος, Φιλίνη Άννα, Φρέρης Αιμίλιος, Φωτοπούλου Πηνελόπη, Φώτου Γρηγόρης, Χαζαράκη Αντιγόνη, Χανδέλη Όλγα, Χάρος Βασίλης, Χριστοφυλάκης Στυλιανός, Χαΐνης Γιάννης, Χαριάτη – Σισμάνη Κατερίνα, Ψυχοπαίδης Γιάννης.

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

7 αιτίες για να αγαπήσετε το κάθε ζώδιο


Κάθε ζώδιο έχει τη δική του προσωπικότητα και το δικό του χαρακτήρα! Δοσμένο με πολύ χιούμορ!


Παρακάτω παρουσιάζονται οι λόγοι που αγαπιέται κάθε ζώδιο:

Κριός

1. Κάνει τη ζωή συναρπαστική!

2. Κάθε στιγμή είναι η πιο σημαντική της ζωής του, και η αίσθηση είναι μεταδοτική.

3. Αν θέλετε σύντροφο για bungee-jumping, καλέστε έναν Κριό.

4. Μπορεί να βγάλετε τον πιο άγριο καβγά μαζί του, και 5 λεπτά αργότερα να το έχει ξεχάσει.

5. Ένας Κριός δεν θα σας υποδεχτεί ακριβώς στην πόρτα, θα αναπηδήσει προδίδοντας τον αχαλίνωτο ενθουσιασμό του.

6. Παθιασμένος και φλογερός, είναι πάντα έτοιμος για «παιχνίδια» εκτόνωσης.

7. Ερωτεύεται γρήγορα και δυνατά, έτσι αν σας ερωτευτεί, φορέστε ζώνη ασφαλείας και απολαύστε το.


Ταύρος

1. Είναι ένας… λούτρινος αγκαλίτσας.

2. Ο Ταύρος είναι εξαιρετικά πιστός, φοβερός φίλος και θα είναι πάντα εκεί για σας.

3. Ένας Ταύρος είναι ο εαυτός του, σχεδόν ανίκανος να υποκριθεί ή να παραπλανήσει.

4. Αν αισθάνεστε ενοχές που τρώτε ένα μπισκοτάκι παραπάνω, ο Ταύρος θα σας υπενθυμίσει ότι το αξίζετε και θα σας φέρει και λίγο γάλα να το συνοδεύσετε.

5. Νιώθετε πάντα ευπρόσδεκτοι στο σπίτι του.

6. Μπορεί να σας βοηθήσει να κάνετε πραγματικότητα τις μεγάλες ιδέες σας.

7. Του αρέσει να απολαμβάνει τα καλύτερα: αξιοθέατα, γεύσεις, ήχους, μυρωδιές, και συναισθήματα που ο κόσμος έχει να προσφέρει. Έτσι, η ζωή μαζί του είναι πλούσια και γεμάτη.


Δίδυμοι

1. Είναι πάντα έτοιμος για κουβεντούλα.

2. Του αρέσει να γνωρίζει νέους ανθρώπους και να αποκτά νέες εμπειρίες.

3. Αν δεν σας αρέσει η μία πλευρά της προσωπικότητας ενός Διδύμου, μην ανησυχείτε, αύριο θα δείτε την άλλη.

4. Έξυπνος και διαβασμένος, είναι ο καλύτερος συμπαίκτης για ομαδικά trivia παιχνίδια.

5. Είναι ανοιχτός και επικοινωνιακός, έτσι δεν θα χρειαστεί να κοπιάσετε για να τον γνωρίσετε.

6. Σκουριάσατε; Η αγάπη του για τις αλλαγές είναι η σπίθα που χρειάζεστε.

7. Ένας Δίδυμος είναι πάντα προβλέψιμα απρόβλεπτος.


Καρκίνος

1. Είτε είστε παρέα στο σπίτι του είτε έξω για καφέ, θα σας κάνει να αισθάνεστε πάντα ευπρόσδεκτοι.2. Ο συναισθηματικός Καρκίνος είναι νοσταλγός, και αναπολεί τις παλιές καλές μέρες.

3. Όταν ρωτά «Πώς είσαι;», το εννοεί και θέλει να πάρει πραγματική απάντηση.

4. Οι κεραίες του είναι πολύ ευαίσθητες, ξέρει αμέσως αν κάτι δεν πάει καλά στο περιβάλλον του.

5. Δίνει ολόψυχα εγκάρδιες ευχετήριες κάρτες.

6. Έχει μια ήρεμη δύναμη που συχνά υποτιμάται.

7. Ο Καρκίνος είναι πιο ευτυχισμένος όταν ξοδεύει χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπά.


Λέων

1. Χαρές και πανηγύρια!

2. Αγαπά τη ζωή και τους ανθρώπους, και ο ενθουσιασμός του είναι μεταδοτικός.

3. Περισσότερο απ΄όλα αγαπά τον έρωτα. Ο Λέων είναι αδυσώπητα, απελπιστικά ρομαντικός.

4. Όπως μια λιονταρίνα στη ζούγκλα, είναι εξαιρετικά προστατευτικός και πάντα έτοιμος να παλέψει για τους ανθρώπους που αγαπά.

5. Η γοητεία του μπορεί να τον γλιτώσει από οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση.

6. Αν σας φλερτάρει ένας Λέων, θα σας κάνει να νιώσετε πως είστε το ομορφότερο πλάσμα που περπάτησε ποτέ πάνω στη γη.

7. Είναι ευχάριστα ιδιόμορφος και μοναδικός.


Παρθένος

1. Ο Παρθένος είναι βαθιά στοχαστικός και ευαίσθητος.

2. Σε μια στιγμή ανάγκης θα είναι πάντα εκεί για να σας βοηθήσει.

3. Θα οργανώσει για χάρη σας τη ντουλάπα σας, και θα το διασκεδάσει κιόλας.

4. Ποτέ δεν θα χρειαστεί να τον περιμένετε, επειδή θα είναι εκεί πάντα 5 λεπτά νωρίτερα.

5. Νιώθετε ράκος; Έχετε μπελάδες; Καλέστε έναν Παρθένο. Θα σας λύσει κάθε πρόβλημα.

6. Είναι επιμελής και ανταποκρίνεται άμεσα. Αν κάτι δεν πάει καλά, θα το παρατηρήσει… και θα το διορθώσει.

7. Θέτει στόχους, γεγονός που καθιστά τη ζωή του γεμάτη κι ενδιαφέρουσα.


Ζυγός

1. Ο Ζυγός κάνει οποιαδήποτε κατάσταση πιο ευχάριστη. Μεταδίδει θετικά vibes.

2. Είναι ο πιο χαρούμενος ανάμεσα στους χαρούμενους.

3. Είναι σχεδόν αδύνατο να αντιπαθήσετε ένα Ζυγό. Το επίσημο επίθετο του ζωδίου του θα μπορούσε να είναι «ο αξιολάτρευτος».

4. Θα σας βοηθήσει να δείτε και τις δύο όψεις του κάθε ζητήματος.

5. Ομορφιά: επειδή την εκτιμά ιδιαίτερα, τη φέρνει και στη ζωή των ανθρώπων γύρω του.

6. Ο Ζυγός είναι πολύ όμορφος και ο ίδιος.

7. Η χαλάρωση είναι γι΄αυτόν μια μορφή τέχνης, και είναι περισσότερο από ευτυχής όταν προσκαλεί τους άλλους στον άνετο και φιλόξενο τρόπο ζωής του.


Σκορπιός

1. Είναι ο πιο πιστός άνθρωπος που θα συναντήσετε ποτέ. Αν ένας Σκορπιός είναι στο πλευρό σας, είναι για μια ζωή.

2. Είναι πάντα έτοιμος για μια βαθιά και ουσιαστική συζήτηση, επειδή παθιάζεται με την εγγύτητα στις σχέσεις.

3. Είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να συνωμοτείτε και να πλέκετε σκευωρίες με έναν Σκορπιό.

4. Παρατηρεί τα πάντα, την παραμικρή λεπτομέρεια. Κόψατε τα μαλλιά σας ή αλλάξατε απόχρωση κραγιόν; Θα το προσέξει.

5. Αν κάνετε κάτι ωραίο γι΄αυτόν, δεν θα το εκτιμήσει μόνο, θα το θυμάται για πάντα.

6. Ποτέ δεν θα νιώσετε άβολα μιλώντας μαζί του για το σeξ. Είναι το αγαπημένο του θέμα.

7. Ο Σκορπιός είναι το πιο ισχυρό ζώδιο του ζωδιακού κύκλου. Αν χρησιμοποιήσει τη δύναμή του για καλό, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.


Τοξότης

1. Η ζωή με έναν Τοξότη είναι περιπέτεια.

2. Δεν υπάρχει πιο γενναιόδωρο ζώδιο. Δίνει, και το κάνει δίχως όρους.

3. Ιδανικός άνθρωπος για πάρτι και κοινωνικές συγκεντρώσεις, επειδή είναι χαρούμενος, κοινωνικός και συμπαθής.

4. Είναι δογματικός και δεν φοβάται να αγωνιστεί για τις πεποιθήσεις του.

5. Παράλληλα, είναι πρόθυμος να ακούσει τις εμπειρίες και τις ιδέες των άλλων.

6. Ξέρετε πάντα πού πατάτε μαζί του, γιατί είναι ειλικρινής, απλός και άμεσος.

7. Νιώθετε λυπημένοι και πικραμένοι; Καλέστε έναν Τοξότη. Μπορεί να δει τη φωτεινή πλευρά της κάθε κατάστασης.


Αιγόκερως

1. Φέρνει την επιτυχία στη ζωή του και στους γύρω του.

2. Ποτέ μην αρνηθείτε μια πρόσκληση για πάρτι στο σπίτι ενός Αιγόκερου. Είναι εκπληκτικός οικοδεσπότης.

3. Είναι ισχυρός και αυτάρκης.

4. Ο Αιγόκερως θα είναι πάντα εκεί για να σας υποστηρίξει. Μπορείτε να βασίζεστε πάνω του. Θα σας βοηθήσει να βγείτε από μια δύσκολη κατάσταση, γιατί έχει τις ικανότητες και τη θέληση.

5. Είναι φιλόδοξος και έχει μεγαλεπήβολους στόχους, κάτι που ενθαρρύνει και σας να κάνετε το ίδιο.

6. Γήινος και ζεστός, του αρέσουν οι αγκαλιές.

7. Η αγάπη του Αιγόκερω συνήθως συνοδεύεται από άφθονα… κουλουράκια και κέικ.


Υδροχόος

1. Έχει τις πιο εφευρετικές και πρωτότυπες ιδέες από όλα τα ζώδια.

2. Είναι ανοιχτόμυαλος, αντικειμενικός, και δίνει σπουδαίες συμβουλές.

3. Χάρη στο ιδιόμορφο πνεύμα του είναι φοβερός συνομιλητής.

4. Θεωρεί τους φίλους του οικογένειά του.

5. Δεν ακολουθεί τη μάζα. Κάνει το δικό του.

6. Ανθρωπιστής από τη φύση του, θέλει τον κόσμο καλύτερο, και δεν στέκεται στα λόγια.

7. Στην καθημερινή του ζωή, ο Υδροχόος θέλει οι άνθρωποι να είναι ευτυχισμένοι και φροντίζει γι΄αυτό.


Ιχθείς

1. Η χάρη του και η απόκοσμη ενέργειά του τον κάνουν να μοιάζει με ένα υπέροχο ξωτικό από άλλο πλανήτη.

2. Είναι εύκολο να κάνετε σχέδια μαζί του επειδή είναι έτοιμος για όλα. Δεν χαλάει χατίρια.

3. Αν χρειάζεστε κάποιες συμβουλές σε ψυχολογικό επίπεδο και δεν έχετε χρήματα να πάτε σε ειδικό, απευθυνθείτε στον σούπερ διαισθητικό Ιχθύ φίλο σας.

4. Είναι βαθιά αισθαντικός και πονόψυχος.

5. Έχει πολύ μεγάλη αντίληψη και κατανόηση των πραγμάτων. Μπορείτε να του εμπιστεύεστε τα συναισθήματά σας.

6. Η κατευναστική ενέργειά του είναι πιο αποτελεσματική από ένα ποτήρι κρασί.

7. Η φύση και ο χαρακτήρας του τον οδηγούν σε καταπληκτικά μέρη. Ο τρόπος που ζει, είναι εμπνευσμένος.



Πηγή: linelife.gr

«ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ»

Το δράμα είναι πως ό,τι ολέθριο γίνεται αντί ν’ αποτελέσει ένα «κακό προηγούμενο προς αποφυγήν» καταντά μια άδεια για να γίνονται στο μέλλον χειρότερα.
«ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ» ( I.ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ )

ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ


Τι ωραία που είν' η αγάπη μου
με το καθημερνό της φόρεμα
κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Άουσβιτς,
του Νταχάου κοπέλες,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πιά το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.

Τι ωραία που είν' η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ' αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Μαουτχάουζεν,
κοπέλες του Μπέλσεν,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε στην παγερή πλατεία
μ' ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι,
με κίτρινο άστρο στην καρδιά.

Τι ωραία που είν' η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ' αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΘΥΜΑΤΩΝ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ


Ο ΟΗΕ αποφάσισε να καθιερώσει την 27η Ιανουαρίου Διεθνή Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος  κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η ημερομηνία επιλέχθηκε επειδή στις 27 Ιανουαρίου 1945 τα προελαύνοντα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο ΑΟΥΣΒΙΤΣ στην Πολωνία
...

Πάντα υπάρχει μια μικρή αλήθεια σε κάθε αστείο που κάνω...

Πάντα υπάρχει μια μικρή αλήθεια σε κάθε αστείο που κάνω..
Λίγη γνώση πίσω από κάθε δεν ξέρω..
Λίγος πόνος πίσω από κάθε δεν πειράζει.

Πονηριά...

"Πονηριά...δεν είναι τίποτα άλλο, από μια φθηνή απομίμηση της σοφίας"
Πλάτων

"Ο κήπος του προφήτη" Ένα επίκαιρο ποίημα του Χαλίλ Γκιμπράν!!!


«Φίλοι μου και συνοδοιπόροι μου, να λυπάστε το έθνος που είναι γεμάτο πίστη κι άδειο από θρησκεία.
Να λυπάστε το έθνος που ονομάζει το βίαιο άνθρωπο ήρωα, και βλέπει το λαμπροφορεμένο κατακτητή γενναιόδωρο.
Να λυπάστε το έθνος που περιφρονεί το πάθος στ' όνειρό του, κι ωστόσο γίνεται σκλάβος του στον ξύπνιο του.
Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του παρά μόνο σα βρίσκεται σε κηδεία.
δεν περηφανεύεται παρά μονάχα σα βρίσκεται μέσα στ' αρχαία μνημεία του, και δεν ξεσηκώνεται παρά μονάχα όταν ο λαιμός του βρίσκεται ανάμεσα στο σπαθί και στην πέτρα.
Να λυπάστε το έθνος που ο κυβερνήτης του είναι αλεπού, ο φιλόσοφός του ταχυδακτυλουργός, και η τέχνη του, τέχνη μπαλώματος και μιμικής.
Να λυπάστε το έθνος που υποδέχεται τον καινούργιο κυβερνήτη του με σαλπίσματα και τον αποχαιρετά με γιουχαΐσματα, για να καλωσορίσει και πάλι κάποιον άλλο με σαλπίσματα.
Να λυπάστε το έθνος που οι σοφοί του είναι βουβοί από τα χρόνια και που οι δυνατοίτου άντρες ακόμα στην κούνια.
Να λυπάστε το έθνος που είναι χωρισμένο σε κομμάτια, και που κάθε κομμάτι θεωρεί τον εαυτό του ένα έθνος».
Τζιμπράν Χαλίλ Τζιμπράν

Μεγάλο πράγμα να ξέρει κάποιος τι θέλει.

Μεγάλο πράγμα να ξέρει κάποιος τι θέλει.

Στρατής Τσίρκας



Στρατής Τσίρκας έφυγε σαν σήμερα το 1980.
«Μας θέλουν γκαρσόνια, ταβερνιάρηδες, μαστροπούς, βαρκάρηδες, επιβήτορες, καμπαρετζούδες, μπουζουξήδες, χασισέμπορους, αχ αμάν αμάν και συρτάκι αμέ και Ζόρμπα δη Γκρηκ κι αυτοί ν’αρμέγουν τον τόπο το κρασί, το λάδι, τα πορτοκάλια, τις ντομάτες, τα ροδάκινα, το βαμπάκι, τα μάρμαρα, το βωξίτη, το λιγνίτη, τα μεταλλεύματα και τον ιδρώτα του κόσμου.»
«Κοίτα που καταντήσαμε κάθε πολιτικός και κόκκινο φανάρι στην πόρτα του και το όνομά του φωτισμένο σε ταμπελίτσα πλάι στο κουδούνι.» «Σε άλλες χώρες που οι πολίτες ξέρουν τα δικαιώματά τους θα είχε αλλάξει από καιρό τέτοια κατάσταση. Εδώ τα εδραιωμένα συμφέροντα, η μονοπωλιακή εκμετάλλευση, τα «κλειστά επαγγέλματα», το συνάλλαγμα που σπαταλιέται σε πολυτέλειες και αργομισθίες.»
«Τετρακόσια χρόνια σκύβαμε το κεφάλι όταν σήκωνε τη φωνή κι ο τελευταίος αγάς. Ενάμιση αιώνα τώρα ελεύθερο κράτος κι ακόμη μας δυναστεύουν αγάδες κάθε λογής.» «Παραμερίστε διαφορές με Παπατζήδες ή Σβωλοτσιριμώκους, παράπονα και μνησικακίες για Λίβανους και Δεκέμβρηδες και λοιπά. Όλοι μαζί, όλοι μαζί, να σώσουμε τον τόπο, γιατί η Γερμανίδα λύσσαξε και θα τον ξεπατώσει….»
Η Χαμένη Άνοιξη, Στρατής Τσίρκας, εκδ. Κέδρος.
Απόσπασμα από το σημείωμα του εκδότη: Ιούλιος 1965. Ο Αντρέας, δεκαοχτώ χρόνια πολιτικός πρόσφυγας, επιστρέφει επιτέλους στην πατρίδα: «Μου φαίνονται σαν παραμύθι... Αθήνα, η πιο ανοιχτή πόλη του κόσμου". Η Αθηναϊκή Άνοιξη. Οι Τέχνες, τα Γράμματα έχουν ανθίσει ύστερα από τα μετεμφυλιακά χρόνια. Μια νεολαία με μεγάλα όνειρα πρωτοστατεί στους αγώνες για την παιδεία, τη δημοκρατία. Η Ιστορία εισβάλλει στις σχέσεις των ανθρώπων, ταράζει τις συνειδήσεις. Τα γεγονότα καλπάζουν. Αποστασία. Πλήθη οργισμένα πλημμυρίζουν κάθε μέρα τους δρόμους. Ένας λαός με το ηρωικό και πένθιμο τραγούδι του ορκίζεται στο όνομα της ελευθερίας...». Με τον υπέρτιτλο Δίσεχτα Χρόνια, ο Τσίρκας υποσχόταν μια νέα τριλογία στο πρότυπο των Ακυβέρνητων Πολιτειών, που θα κάλυπτε ιστορικά και την περίοδο της δικτατορίας. Η Xαμένη Άνοιξη, όμως έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα του συγγραφέα. Ο Στρατής Τσίρκας (10 Ιουλίου 1911 – 27 Ιανουαρίου 1980) ήταν από τους αξιολογότερους πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιάννης Χατζηαντρέας. Γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου. Το 1930, γνωρίζει στην Αλεξάνδρεια τον Καβάφη, για τον οποίο έγραψε πολλά χρόνια αργότερα δύο βιβλία. Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, το διήγημα και το μυθιστόρημα, καθώς και με μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών. Το σημαντικότερο έργο του αποτελούν οι Ακυβέρνητες Πολιτείες (1960-1965), που απαρτίζεται από τρία μυθιστορήματα: τη Λέσχη, την Αριάγνη και τη Νυχτερίδα, τα οποία εισάγουν έναν τολμηρό και πειραματικό μοντερνισμό στο ελληνικό μυθιστόρημα. Η μετάφραση των Ακυβέρνητων Πολιτειών στα γαλλικά από την Catherine Lerouvre και τη Χρύσα Προκοπάκη απέσπασε το βραβείο των Κριτικών και Εκδοτών του καλύτερου ξένου μυθιστορήματος της χρονιάς στη Γαλλία το 1972. Ο Τσίρκας πέθανε στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο στην Αθήνα, το 1980 σε ηλικία 68 ετών. [Πηγή: www.doctv.gr]

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Η «Αΐντα» είναι η πρώτη όπερα του Τζουζέπε Βέρντι (1813-1901) με εντελώς πρωτότυπο θέμα








Με θέμα πρωτότυπο
Η «Αΐντα» είναι η πρώτη όπερα του Τζουζέπε Βέρντι (1813-1901) με εντελώς πρωτότυπο θέμα και περιεχόμενο, που δε βασίζεται σε προϋπάρχον λιμπρέτο, λογοτεχνικό ή θεατρικό έργο. Το σενάριό της ήταν σύλληψη του Γάλλου αρχαιολόγου Ογκίστ Μαριέτ (Auguste Mariette), πιθανόν εμπνευσμένο από αρχαίο αιγυπτιακό μύθο, και προτάθηκε στον Βέρντι στις αρχές του 1870 από τον Καμίλ ντι Λοκλ (Camille du Locle). Ο Αντόνιο Γκιζλαντσόνι (Antonio Ghislanzoni) ανέλαβε να μεταφράσει το κείμενο και να γράψει το λιμπρέτο στα ιταλικά, σε συνεργασία με τον ίδιο τον συνθέτη.
Η «Αΐντα» ανήκει στην κατηγορία της μεγαλοπρεπούς όπερας (grand opera), με τέσσερις πράξεις και επτά σκηνές, πολυμερή χορωδία και μεγάλο αριθμό κύριων ρόλων, και συνιστά ορόσημο στην ιστορία της ιταλικής μουσικής.
Στο Κάιρο η πρώτη παρουσίαση
Ο Χεδίφης (αντιβασιλέας) της Αιγύπτου, Ισμαήλ Ιμπν Ιμπραήμ Πασάς, είχε θέσει ως στόχο να παρουσιάσει, κατά την αποπεράτωση της Όπερας του Καΐρου (1869),  μεγαλοπρεπές λυρικό έργο στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα, στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων για την ολοκλήρωση της Διώρυγας του Σουέζ.
Ο Βέρντι είχε αρχικώς αρνηθεί να συνθέσει για τα εγκαίνια της νέας όπερας. Ωστόσο, γοητευμένος από το σενάριο του Ογκίστ Μαριέτ, συμφώνησε τελικώς να προχωρήσει στη σύνθεση της «Αΐντα», η  οποία προοριζόταν να παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο Κάιρο. Αν και προγραμματισμένη να γίνει τον Ιανουάριο του 1871, η πρεμιέρα αναβλήθηκε, λόγω του Γαλλοπρωσικού Πολέμου, και τελικώς παρουσιάστηκε στις 24 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους με μεγάλη επιτυχία. Αμέσως μετά το Κάιρο, η «Αΐντα» παρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου (Φεβρουάριος 1872) και ακολούθως έγινε πασίγνωστη στην Ευρώπη.
Διάσημο ερωτικό τρίγωνο
Στη διαχρονική δημοτικότητα της «Αΐντα» έχουν συνεισφέρει, εκτός των άλλων, οι ιστορικές  και γεωγραφικές συντεταγμένες της υπόθεσης. Η δράση εκτυλίσσεται στη φαραωνική Αίγυπτο σε μυθική εποχή, με την οποία το κοινό του 20ού αιώνα εξοικειώθηκε μέσω των εικόνων που προσέδωσαν στην όπερα οι γοητευτικές ταινίες του Χόλιγουντ.
Ωστόσο, αυτή είναι η μία όψη της υπόθεσης, καθώς στο επίκεντρο της όπερας αναπτύσσεται ένα διάσημο ερωτικό τρίγωνο: η Αΐντα, πριγκίπισσα της Αιθιοπίας και αιχμάλωτη στην αυλή των Φαραώ, είναι ερωτευμένη με τον Αιγύπτιο στρατηγό Ρανταμές, ο οποίος ανταποδίδει τα αισθήματά της δυσαρεστώντας την Αμνέριδα, κόρη του βασιλιά των Φαραώ, η οποία είναι επίσης ερωτευμένη μαζί του.
Τον πυρήνα του έργου καταλαμβάνει η Αΐντα, παγιδευμένη ανάμεσα στα συναισθήματά της για τον άντρα που αγαπά και στο καθήκον απέναντι στον πατέρα και την πατρίδα της. Η δημόσια όψη και το ιδιωτικό συναίσθημα βρίσκονται σε συνεχή διάλογο στην «Αΐντα» και ορίζουν την αισθητική του έργου, που κινείται από την πιο χαμηλόφωνη εξομολόγηση έως την πιο λαμπρή διακήρυξη.
Η διάσημη όπερα θέτει ακόμη και σήμερα σε διαπραγμάτευση σημαντικά ζητήματα, κοινωνικά και υπαρξιακά, όπως είναι η  διαπάλη  νόμου και ελευθερίας, η σύγκρουση ανάμεσα στις επιταγές του συνόλου και τις ανάγκες του ατόμου, η εξουσία, η τιμή, η αγάπη και η αλήθεια.

Τζουζέπε Βέρντι 1813 – 1901










Ιταλός μουσουργός, από τους κορυφαίους συνθέτες στον χώρο της όπερας, την οποία ανέδειξε σε κύριο είδος δημοσίου θεάματος στην Ιταλία του 19ου αιώνα. Μερικά από τα πλέον δημοφιλή κομμάτια του, όπως η άρια La donna è mobile (Ριγολέτος), το χορωδιακό Va, pensiero (Ναμπούκο), το ντουέτο Libiamo ne' lieti calici (Λα Τραβιάτα) και το εμβατήριο Marcia Trionfale (Aida), από καιρό έχουν ξεφύγει από τον στενό χώρο της όπερας και συγκινούν ευρύτερα ακροατήρια.
Ο Τζουζέπε Φορτουνίνο Φραντσέσκο Βέρντι (Giuseppe Fortunino Francesco Verdi), γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1813 στο Ρόνκολε (σήμερα Ρόνκολε Βέρντι), ένα χωριό κοντά στο Μπουσέτο, στο Δουκάτο της Πάρμας, που τότε ανήκε στην Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του, Κάρλο Τζουζέπε Βέρντι, ήταν ιδιοκτήτης πανδοχείου, αγράμματος, αλλά και πολύ φτωχός για να δώσει στον γιο του πλήρη μόρφωση. Η μητέρα του, Λουίτζα Ουτίνι, ήταν επίσης αγράμματη και προτού παντρευτεί τον Κάρλο ασχολούταν με το γνέσιμο μαλλιού. Το αγόρι, όμως, έδειξε από νωρίς το μουσικό τάλαντο του και τράβηξε την προσοχή του Αντόνιο Μπαρέτσι, ενός πλούσιου εμπόρου από το Μπουσέτο και ερασιτέχνη μουσικού, που τον ενθάρρυνε και τον βοήθησε στις σπουδές του. Ο Βέρντι αντέγραφε και αντικαθιστούσε τον οργανίστα, ενώ παράλληλα άρχισε να συνθέτει κομμάτια για την τοπική φιλαρμονική και την εκκλησία.

Στα 18 του ο Μπαρέτσι τον έστειλε με έξοδά του στο Μιλάνο για σπουδές στο Ωδείο, αλλά δεν έγινε δεκτός, επειδή είχε υπερβεί το όριο ηλικίας. Παρέμεινε στο Μιλάνο για τρία χρόνια και σπούδασε κοντά στον Βιτσέντζο Λαβίνια, ένα μουσικό της Σκάλας της Μιλάνου. Το 1834 επέστρεψε στο Μπουσέτο για να διεκδικήσει με την υποστήριξη του Μπαρέτσι τη χηρεύουσα θέση του οργανίστα και διευθυντή της χορωδίας της εκκλησίας του Μπουσέτο. Απέτυχε να την καταλάβει, επειδή οι θρησκευτικοί κύκλοι της πόλης προώθησαν ένα δικό τους υποψήφιο, ονόματι Φεράρι. Η δυσάρεστη αυτή εμπειρία έθρεψε τον αντικληρικαλισμό του Βέρντι και την αντιπάθειά του για το Μπουσέτο. Παρόλα αυτά, δύο χρόνια αργότερα, ο Βέρντι διορίσθηκε αρχιμουσικός της εκκλησίας του Μπουσέτο, όταν ο Φεράρι παραιτήθηκε κάτω από τη διογκούμενη πίεση των μουσικών κύκλων της πόλης. Στις 4 Μαΐου 1836 ο Βέρντι νυμφεύθηκε την κόρη του πάτρωνα του Μαργαρίτα Μπαρέτσι.

Η ευκαιρία να συνθέσει την πρώτη του όπερα ήλθε το 1836, οπότε επέστρεψε και πάλι στο Μιλάνο. Ο Ομπέρτο, κόμης του Σαν Μπονιφάτσιο, ανέβηκε τελικά το 1839 στη Σκάλα του Μιλάνου και είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε να του εξασφαλίσει μία παραγγελία για τρία έργα. Το πρώτο ήταν η κωμική όπερα Μιας μέρας βασιλιάς, που ανέβηκε το 1840 στη Σκάλα του Μιλάνου. Σημείωσε παταγώδη αποτυχία και κατέβηκε αμέσως μετά την πρεμιέρα της. O Βέρντι, που είχε χάσει πρόσφατα τη γυναίκα του Μαργαρίτα, σε ηλικία 26 ετών, από εγκεφαλίτιδα και ένα χρόνο νωρίτερα τον γιο του Ιτσίλιο Ρομάνο, σε ηλικία 15 μηνών (το 1838 είχε χάσει την κόρη Βιρτζίνια Μαρία Λουίτζα σε ηλικία 17 μηνών), έπεσε σε μαύρη απελπισία και ορκίστηκε να μην ξαναγράψει όπερα.

Ο διευθυντής της Σκάλας του Μιλάνου τον απάλλαξε από το συμβόλαιό του, αλλά όταν έκρινε ότι έκλεισαν οι πληγές, του έδωσε ένα λιμπρέτο βασισμένο στην ιστορία του Ναβουχοδονόσορα Β'. Ο Βέρντι το διάβασε με κρύα καρδιά, ώσπου έφθασε στα λόγια των Εβραίων σκλάβων (Va Pensiero) και ανακάλυψε ότι είχε απαλλαγεί από τις αναστολές του. Το ανέβασμα του Ναμπούκο το 1842 είχε τεράστια επιτυχία και εδραίωσε τη φήμη του Βέρντι στην Ιταλία. Στην πρεμιέρα του έργου, τον ρόλο της κακιάς “Αμπιγκαίλε” ερμήνευσε η δημοφιλής εκείνη την εποχή σοπράνο Τζουζεπίνα Στρεπόνι (1815-1897), η οποία θα γινόταν η δεύτερη σύζυγός του το 1859. Ο Βέρντι είχε γεννηθεί σε μία διαμελισμένη Ιταλία. Γεννημένος Γάλλος πολίτης, ζούσε τώρα ως αλλοδαπός στο κατεχόμενο από τους Αυστριακούς Μιλάνο. Το κοινό του Ναμπούκο διέκρινε μέσα από την προσευχή των αιχμαλωτισμένων Εβραίων για απελευθέρωση τις δικές του ελπίδες να απαλλαγεί από τον ζυγό της αυστριακής αυτοκρατορίας.

Η δημοτικότητα του Βέρντι στην Ιταλία έγινε αφορμή να τον προσέξουν και στο εξωτερικό. Το 1846 πήγε στο Παρίσι για μία παράσταση του Ερνάνη και τον επόμενο χρόνο στο Λονδίνο, όπου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά η όπερα Οι Ληστές, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Σίλερ. Την τριετία 1851-1853 ο Βέρντι συνέθεσε τρεις ακόμη όπερες, τον Ριγολέτο, την Τραβιάτα και τον Τροβατόρε, που μεγάλωσαν τη δημοτικότητά του. Ο Ριγολέτος, που βασίζεται στο έμμετρο δράμα του Βίκτωρος Ουγκώ Ο Βασιλιάς διασκεδάζει, είχε προβλήματα με τη λογοκρισία, επειδή στο έργο του Ουγκό υπάρχει δολοφονική απόπειρα εναντίον ενός βασιλιά, πολιτικό ταμπού για την εποχή. Έτσι, ο Βέρντι αναγκάστηκε να παρουσιάσει τον ήρωά του ως δούκα για να μπορέσει να παρουσιάσει το έργο. Ανάλογα προβλήματα είχε και η Τραβιάτα, που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά Η Κυρία με τις καμέλιες και είχε προκαλέσει σκάνδαλο στο Παρίσι.
Μεταξύ 1855 και 1870 ακολούθησαν μία σειρά από σπουδαίες όπερες του Βέρντι, όπως ο Χορός Μεταμφιεσμένων (1859), Η Δύναμη του Πεπρωμένου (1861) και ο Μάκβεθ (1862). Άλλες όπερες αυτής της περιόδου, που παίζονται λιγότερο συχνά, είναι οι Σικελικός Εσπερινός, Σίμων Μποκανέγκρα και Δον Κάρλος. Ο Χορός Μετεμφιεσμένων, με θέμα τη δολοφονία του βασιλιά της Σουηδίας Γουσταύου Γ', ήταν η τελευταία του σύγκρουση με την αυστριακή λογοκρισία. Το 1861 η Ιταλία ενοποιήθηκε κι έγινε ανεξάρτητο κράτος. Ο Βέρντι εξελέγη βουλευτής έως το 1865, οπότε παραιτήθηκε. Το 1874 ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Β' τον διόρισε γερουσιαστή.
Το 1869 συμμετείχε στη σύνθεση μιας συλλογικής Λειτουργίας, στη μνήμη του διάσημου συναδέλφου του Τζοακίνο Ροσίνι, ο οποίος είχε πεθάνει δύο χρόνια νωρίτερα. Η πρεμιέρα του έργου ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή και παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά ενώπιον κοινού μόλις το 1988 στη Στουτγάρδη. Το μουσικό υλικό της δικής του συμμετοχής το επεξεργάστηκε και το συμπεριέλαβε πέντε χρόνια αργότερα στο περίφημο Ρέκβιεμ, στη μνήμη του σπουδαίου Ιταλού συγγραφέα Αλεσάντρο Μαντσόνι (1785-1873).
Το 1871 παρουσίασε ένα από τα διασημότερα έργα του, την Αΐντα, παραγγελία του Χεβίδη της Αιγύπτου Ισμαήλ Πασά (γιου του γνωστού μας Ιμπραήμ Πασά, που παρ' ολίγο να καταστείλει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο) για το άνοιγμα του Καναλιού του Σουέζ. Η όπερα με θέμα Αιγυπτιακό εκτυλίσσεται στην εποχή των Φαραώ και αφηγείται τον τραγικό έρωτα της πριγκίπισσας Αΐντα και του αξιωματικού Ρανταμές. Το 1873 περιμένοντας το ανέβασμα της Αΐντα στη Νάπολη έγραψε ένα κουαρτέτο εγχόρδων, το μοναδικό ορχηστρικό έργο της ωριμότητάς του.

Με την Αΐντα ο Βέρντι είχε φθάσει στον κολοφώνα της δόξας του. Τα επόμενα χρόνια θα συνθέσει μόνο δύο όπερες με σεξπιρικό περιεχόμενο (Ο Σέξπιρ ήταν ο αγαπημένος του συγγραφέας), τον Οθέλλο (1887) και τον Φάλσταφ (1893), καθώς και μία σειρά από χορωδιακά έργα. Τον περισσότερο χρόνο ζούσε αποτραβηγμένος στο κτήμα του κοντά στο Μπουσέτο, όταν δεν επέβλεπε το ανέβασμα των έργων του.
Στις 21 Ιανουαρίου 1901 κι ενώ παρεπιδημούσε στο Μιλάνο υπέστη βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο οργανισμός του άρχισε να εξασθενεί και στις 27 Ιανουαρίου ο μεγάλος συνθέτης παρέδωσε το πνεύμα, βυθίζοντας σε θλίψη τους Ιταλούς, που στο πρόσωπό του αναγνώρισαν έναν από τους πρωτεργάτες του «ριζορτζιμέντο». Περισσότερα από 300.000 άτομα τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία δύο μέρες αργότερα, σιγοτραγουδώντας το Va Pensiero, μία μελωδία που έγινε ο ύμνος της ιταλικής ενότητας.
O Τζουζέπε Βέρντι άρχισε την καριέρα του μετά τον θάνατο του Βιτσέντζο Μπελίνι, την αποχώρηση του Τζοακίνο Ροσίνι και την εποχή που ο Γκαετάνο Ντονιτσέτι πλησίαζε στο τέλος της δημιουργικής του ζωής. Μετά τα πρώτα δειλά βήματα εξελίχθηκε βαθμηδόν σε πρώτης γραμμής καλλιτέχνη και έφθασε να κάνει την όπερα αληθινό “μουσικό δράμα”, όπως έκανε ο σύγχρονός του Ρίχαρντ Βάγκνερ στη Γερμανία.
Στις μέρες μας, η μουσική του έχει προ πολλού ξεφύγει από τις αίθουσες συναυλιών. Οι «τιφόζι» στα γήπεδα της Ιταλίας ενθαρρύνουν τις ομάδες τους, τραγουδώντας το Θριαμβευτικό Εμβατήριο από την Αΐντα, το χορωδιακό των σιδηρουργών από τον Τροβατόρε ακούγεται σε τηλεοπτικά σποτς, ενώ το La donna è mobile (Φτερό στον άνεμο γυναίκας μοιάζει) συγκινεί ακόμα και αυτούς που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στην όπερα.
Για τον Ιταλό αρχιμουσικό Ρικάρντο Μούτι, ο Βέρντι είναι ο μουσικός της Ζωής:

Είναι ένας συνθέτης απολύτως ικανός να απογυμνώσει και να μιλήσει για τα πάθη και τον πόνο μας, για τις ευχές και τα ελαττώματά μας κι αυτός είναι ένας από τους λόγους της παγκοσμιότητάς του: θα είναι για πάντα επίκαιρος. Όσο ο άνθρωπος έχει τα ίδια χαρακτηριστικά και δεν μοιάζει με φιγούρα του "Σταρ Τρεκ", κάθε γενιά θα ανακαλύπτει στη μουσική του Βέρντι μία κουβέντα παρηγοριάς.