Η επιζώσα

   Eδώ στο ανατολικό ημισφαίριο της γής που ξόδευε τον προσωπικό της χρόνο ζωής, σε βόρειο πλάτος κοντά στον ισημερινό, νύχτωσε πάλι και η υπεύθυνη για την εξαίρεση του φωτός μισογεμάτη σελήνη κρεμάστηκε ψηλά, να διατυμπανίσει την σχέση της με τον ήλιο προκλητικά τολμηρή μέσα στην απόλυτη κυριαρχία της νύχτας.
  Το φως ταξιδεύει το σύμπαν με την θρασύτητα της δικής του κυριαρχίας και εισβάλλει παντού. Ακόμα κι ακάλεστο. Ότι ακάλεστο την έσωζε συχνά. Απο που ερχόταν; Ποιός την έβλεπε; Ειρωνεία; Το ουράνιο αλισβερίσι επι της γης και τα υπερκόσμια σημάδια ήταν μια νοηματική και συνεπώς όχι  ξεκάθαρη γλώσσα.
  Η ημισέληνος έδυε γρήγορα αυτή τη νύχτα. Ο ουρανός φανέρωνε όλα τ' άστρα του, μοναχικά ή σε σχηματισμούς. Αστερισμοί καρφωμένοι αιώνια στον εκδηλωμένο ουρανό  ξεπλέκουν μύθους με θεούς, ημίθεους, άθλους κι υπερφυσικές δυνάμεις κι αιχμαλωτίζουν το βλέμμα αυτών που έστρεψαν το βλέμμα τους ψηλά. Η πρόκληση της αθανασίας έχει ισχυρά δολώματα. Αν μυρίσεις θέλεις να δαγκώσεις, κι αν δαγκώσεις αυτό που είσαι πεθαίνει. 


 

       Κοιτάζοντας τον ουρανό ένιωσε σταθερό το έδαφος κάτω απο τα πόδια της. Τόλμησε το χέρι ψηλά κι άνοιξε την παλάμη στ' άστρα , σαν ασυνείδητη κίνηση ενός μοναχικού που λαχταρά σημεία ζωής και γνέφει οπουδήποτε πιθανολογεί την υποψία της. Είμαι κι εγώ εδώ, με γνωρίζει κανείς; γέλασε κυνικά με μια γερή δόση σαρκασμού στον έρημο εαυτό της και στο σύμπαν που ακούει σιωπηλά. Μια λαχτάρα επιβίωσης μαζί με μια προκλητική αδιαφορία για την ζωή της έπαιζαν με τα όρια της λογικής της. Που ήταν τα όρια και τι σηματοδοτούσε την λογική εδώ που είχε φτάσει;
   Σύντομα ενα φως ακαθόριστης προέλευσης διαπέρασε το τεντωμένο άκρο της, σαν άγνωστο παιχνίδι, σαν πιθανή απάντηση κρυμμένη στο γρίφο. Το χέρι έγινε για στιγμές διάφανο,διέκρινε καθαρά φλέβες,κόκκαλα, ιστούς, ξαφνιάστηκε δυσάρεστα, τι νόημα είχε αυτή η αλλόκοτη επαφή;  Τι ήθελε να επισημάνει; Δυσνόητα σημάδια, δυσεπίλυτες ασκήσεις απο τον συμπαντικό νου για τον άνθρωπο Μια παρουσία, κάποιος της μιλούσε σε μια άλλη γλώσσα αλλά αυτό δεν ήταν ικανό ν΄αλλάξει ριζικά κάτι.
   Τους σκοπούς του σύμπαντος κανείς δεν τους γνωρίζει τελικά.. Συχνά φαίνεται ότι μας κοροϊδεύει . Ότι φαίνεται παράταιρο όμως μπορεί να ταιριάζει για την ισοροπία που χάσαμε ή σε κάποιο κομμάτι μας που δεν γνωρίσαμε. Εδώ που βρισκόταν ακόμα κι η αντανάκλαση κάποιας άγνωστης μορφής ζωής μπορεί να ήταν η ύστατη προσφορά σωτηρίας. Για να γεμίσει μια αφόρητα άδεια στιγμή, ή να δώσει αφορμή να φανεί η αντίδραση  κάποιου επαναστατικού γονιδίου που αρνείται να συμβιβαστεί κι ανταποκρίνεται σε μια οποιαδήποτε πρόκληση έτσι, για να νοιώσει ότι υπάρχει.
    Ένιωσε μια έξαψη και συνέχισε  να κρατά υψωμένο το χέρι σα να το ξέχασε απο πείσμα στέλνοντας  το βραβείο της ανοιχτής παλάμης στα σύμβολα με το οποία κατασκεύαζαν οι άνθρωποι  περίτεχνα  γευστικά επιθέματα του αβαθούς  ρομαντισμού τους.  Κι αυτό γιατί απο καιρό κουφόφραζε μέσα της μια διαμαρτυρία που απαιτούσε το ξέσπασμά της. Διαμαρτυρία γιατί η ανακούφιση στην ματαιότητα της σύντομης ζωής  κρατούσε ελάχιστα αφού οι αιτίες σήψης του αληθινού ρομαντισμού δούλευαν  βαθιά κάτω απο την άγνοια των ανθρώπων.  Τσάκιζαν τους εαυτούς τους πηγαίνοντας στα τυφλά μέσα σε βάραθρα  πλάνης και έσερναν κι άλλους μαζί . Κι έλεγαν αυτό είναι, δεν υπάρχει άλλο. Μάλιστα καταργούσαν και τις υποψίες τους για κάτι αλλιώτικο.
   Με την πεποίθηση ότι η αγανάκτησή της και τ' ανοιχτά βραβεία της παλάμης δεν μπορούσαν να προσβάλλουν ή να λοιδωρίσουν τ΄αστέρια γιατί η ανωτερότητά τους γνώριζε τις αληθινές της προθέσεις, αλλά και για να υπογραμμίσει την θρασύτητά της ώστε να την προσέξουν, συνέχιζε να βραβεύει τους ουρανούς που ανοίγουν πολύ σπάνια κι αστραπιαία και κανείς δεν προλαβαίνει να δεί τι γίνεται επιτέλους εκεί πάνω κι έπειτα έδωσε πανταχού τριγύρω πολλά βραβεία για το μονότονο χρόνο της γήϊνης ζωής που περνά δύσκολα και χωρίς νάχει κάτι στις αποσκευές του που ν' αξίζει πραγματικά αυτή την θυσία να τον ανεχτεί κανείς.
 

Αν και ποτέ δεν ήταν ασεβής έστειλε και μια σκέψη επιφύλαξης για την παναγαθότητα του δημιουργού. Και ο λόγος ήταν γιατί τα τυφλά ή παραπλανημένα σημεία των ετέρων αδελφών ψυχών δεν φωτίστηκαν με τις καλύτερες προθέσεις της και τις ευγενικές προσφορές. Δεν το ήξερε αυτό ο δημιουργός; Γιατί δεν μίλησε και την άφησε να εκθέσει το καλύτερό της στα εξαπατημένα αδέλφια της που χοιροβόσκουν αγαλλιάζοντας με την μισή επίγνωση των πράξεών τους;

Ρία Σπανού.

Έρωτας και κρίση.

 

Εκτινάχθηκε από την ουράνια κατοικία του και την κατέκλυσε ορμητικός, έτοιμος για τις υπερβάσεις και τις ακροβασίες που πρόσταζε η φύση του και με την σιγουριά ότι ο κόσμος συμμερίζεται και κυλάει σύμφωνα με την ονειρευτική του ορθότητα. Δεν ενημερώθηκε, ίσως και να μην ενδιαφέρθηκε να μάθει εξ αιτίας της απεριόριστης τόλμης και αισιοδοξίας που τον κατείχε, ότι εκτινάζοντας το σώμα του στην εποχή της διακινδύνευε την ίδια του την ύπαρξη.

   Οι πρώτες αναταράξεις άρχισαν όταν ακούμπησε τον ορίζοντα της γης, προσγειώθηκε στο έδαφος και της δήλωσε την σοβαρή κι υπεύθυνη  επιθυμία του να στεγαστεί σε σπίτι για δύο και να συμβιώσει με τα υλικά της πραγματικότητας. Μόνο που αυτά τα υλικά είχαν εκπέσει σε πλειοδοτικό πλειστηριασμό ηθικής παραχώρησης. Αρχής γενομένης από την εργασία.

 

  Ψάχνοντας εργασία το πρώτο πράγμα που έπρεπε να ξεπεράσει ήταν η αμηχανία της κι έπειτα ο θυμός της.

  Ξεκίνησε ανίδεη, με τον έρωτα αποτυπωμένο πάνω της σαν άλικο άνθος που είχε εκραγεί σε πράσινο φυτό αλλά σύντομα κατάλαβε ότι οι εναπομείναντες επιχειρήσεις που ζητούσαν προσωπικό είχαν αρχίσει να μετατρέπονται σε βαμπίρ και ανέπνεαν ασθμαίνοντας καιροφυλακτώντας για το ελεύθερο οξυγόνο του ανυποψίαστου αναζητητή και ότι τελικά

πήγε να καταθέσει τις ελπίδες και τα διαπιστευτήρια των προσόντων της στην σπηλιά του βρικόλακα

  

Η κρίση είχε τον αντιπρόσωπό της καθισμένο στην άνετη πολυθρόνα του κεντρικού γραφείου της εταιρίας.

   -Χαίρετε.

   -Καθίστε παρακαλώ...Μυρίζετε ωραία.. Και το χρώμα σας λάμπει...Ξαπλώστε καλύτερα...ξαπλώστε...χαλαρά...μη σκέπτεστε...

   -Ευχαριστώ, αλλά δεν είναι υπερβολή να ξαπλώσω; Και να μη σκέπτομαι είπατε;

   -Ναι, ναι,... είναι απαραίτητο...για το καλό σας...

    Ενοχλήθηκε αλλά ξάπλωσε ... 

   -Σας ακούω.. Ποια είναι τα προσόντα σας;

   Καθώς κοίταζε το άσπρο ταβάνι είδε το μέλλον της να διαγράφεται θεσπέσιο, ένιωσε περήφανη για τον εαυτό της, γι αυτό που κατάφερε να γίνει.

   -Δυο πτυχία, δυο μεταπτυχιακά,απταιστα αγγλικά, γερμανικά, καλή γνώση γαλλικών, η όρεξή για ζωή που μου προσφέρει ο έρωτάς μου και η φιλοδοξία μου ν' αναπτύξω τα προσόντα μου επί της γης.

   -Μμμ..πολύ ωραία.. Προσλαμβάνεσαι δοκιμαστικά στην αρχή και βλέπουμε, είπε ο στιβαρός αντιπρόσωπος της επιχείρησης κι αμέσως σηκώθηκε από τη καρέκλα του πανύψηλος γεμάτος αυτοπεποίθηση και την πλησίασε με βήμα σταθερό.

   Οι πρώτες αναδυόμενες υποψίες της άρχισαν να ενισχύονται. Κάτι περίεργο συνέβαινε εδώ.

  - Tι εννοείται δοκιμαστικά;

  - Απαιτείται κάποιος χρόνος εργασίας για ν΄αναγνωριστούν και να δοκιμαστούν οι ικανότητές σου, πριν την πρόσληψη.

   -Δηλαδή θα δουλεύω χωρίς να πληρώνομαι;

   -Για κάποιο διάστημα, ναι...

-Δηλαδή πόσο;

-Εξαρτάται από την παραγωγή, τις πωλήσεις, το χρηματιστήριο, την τιμή του πετρελαίου, τις διατάξεις από το διεθνές νομισματικό ταμείο, την αφοσίωσή σου στην επιχείρηση, τη γεύση σου, το....

  Πλησίασε πολύ κοντά στο πρόσωπό της και την κοίταζε με βλέμμα βαθύ που μέσα του σάλευαν μαύρα πηχτά νερά. Η παρουσία της φαινόταν να τον εξιτάρει. Άρχισε να οσφραίνεται και να εισπνέει πάνω από την μύτη, το στόμα, το λαιμό της σα νάκανε αναγνώριση εδάφους, σα νάταν απλά ένα θήραμα, ή ένα είδος τροφής που δικαιωματικά του ανήκε.

   - Σου δίνετε επίσης και μια ευκαιρία... αν καταλαβαίνεις...Να πληρωθείς άμεσα ή ν' αργήσεις...Εγώ θα σε βοηθήσω να στεγάσεις τον έρωτά σου...μόνο κλείσε τα μάτια τώρα...

   Δεν ήξερε αν έπρεπε να τρομοκρατηθεί η να γελάσει. Έμοιαζε να πέφτει σαν παράδοξο κι ευτράπελο μέσα στις προσωπικές σημειώσεις της για τις εκφάνσεις του κόσμου. Όσο χιούμορ είχε καταφέρει να βάλει στο βίο της σα μέτρο ισορροπίας κι άμυνας απέναντι στο παράδοξο κι αναπάντεχο της ζωής δεν στάθηκε ικανό να εξουδετερώσει αυτό που βίωνε.

- Μα τι λέτε, τον διέκοψε εκνευρισμένη και πετάχτηκε επάνω, δεν μπορώ να υπάρξω έτσι.

   Η φωνή του ακούστηκε σιγανή και συρικτή, ανατριχιαστική σα να σερνόταν μια μικρή βελόνα επάνω σε σίδερο.

  -Αλλαξε το λόγο ύπαρξής σου...Δουλειά δεν ζήτησες;

    

     Απογοητεύτηκε αλλά ο έρωτάς της δεν υποχωρούσε εύκολα. Ήταν φτιαγμένος από αντιθέσεις. Εύθραυστος και σκληρότατος, ντελικάτος κι ανθεκτικός, ποιητής και καταστροφέας, ο έρωτάς της ήταν ηρωϊκός,επιβίωνε σε ευνοϊκές κι αντίξοες συνθήκες. Πεισματάρης και κάπως παρανοϊκός στα θέλω του επέμενε να εγκατασταθεί σ' αφιλόξενο και τραχύ τόπο μ' όλα τα κύτταρά του διαυγή και σε εγρήγορση. Ακόμα και πληγωμένος δεν υποχωρούσε, συνέχιζε ν' ακολουθεί τις εξάρσεις τις καρδιάς του, επέμενε, με γρατζουνιές, με αίματα, με σπασμένα κόκαλα να την οδηγεί έξω από τον τόπο και το χρόνο, έξω από τον μικρό εαυτό της. Απαιτούσε συνεχώς να στεγαστεί προσθέτοντας ένα συν στα ζητούμενά του. Ν' αναπαράγει την ζωή.

   Έχοντας πάρει για τα καλά το βάπτισμα του πυρός ενέτεινε τις προσπάθειές, τις άμυνες και τις επιφυλακές της και περιόρισε  τις προσδοκίες της. Δεν έφτανε όμως. Ο Προκρούστης της κρίσης στεκόταν μπροστά στην είσοδο για το μέλλον. Ψυχρός και σαδιστής έκοβε με πριόνι ή τέντωνε σάρκες και κόκαλα μέχρι να τα φέρει στα μέτρα που γύρευε.

   - Τι ζητάς δεσποινίς;

   -Δουλειά να περάσω στο μέλλον. Έχω όλα τα προσόντα. Μόρφωση, πάθος, φαντασία.

   -Ξάπλωσε.

   Κανείς δεν την ήθελε όρθια. Ξαπλώνει.  Μη της πει αύριο ο εαυτός της ότι δεν προσπάθησε αρκετά.

   Αρχίζει το μέτρημα κι αποχωρούν μια-μια βαριές οι ελπίδες για το μέλλον.

   -Υψηλά τα ζητούμενά σου, κοντές οι παραχωρήσεις σου. Καταλαβαίνεις έε; Πρέπει ν' αντιστρέψουμε..

   Άρχισε να ετοιμάζει τα εργαλεία.

   -Μα τι κάνεις; Πως θα επιβιώσω μ' αυτή την αντιστροφή; Δεν θα λέγεται ζωή αυτό.

   - Θα συνηθίσεις. Και τι είναι αυτά τα φτερά επάνω σου;

   -Ο έρωτάς μου είναι.

   -Θα τα κόψουμε, δεν χωράνε εδώ. Κράτα τον έρωτα χωρίς τα φτερά.

   -Μα πως; Πάνω στα φτερά του έχω βάλει το γέλιο και το κλάμα ενός μωρού...

   -Αυτό δεν με αφορά δεσποινίς. Εγώ μετρώ και υπολογίζω μεγέθη. Κάθισε ακίνητη να κάνω την δουλειά μου.

   Δεν έφυγε αμέσως.Χρειαζόταν επειγόντως μια δουλειά. Όμως τα φτερά της δεν τα παραχωρούσε.

   -Κάθομαι αλλά σου απαγορεύω ν' αγγίξεις τα φτερά μου, είπε τραγικά αστεία λες κι είχε δικαίωμα να ορίζει κανόνες την ώρα που την πήγαιναν για εκτέλεση.

   -Καλά, δεν θα τ' αγγίξω...

    Δεν το πίστευε! Κέρδισε μια μάχη!

   -Ανοιξε όμως λίγο τα πόδια σου....

   -Μα τι λες;

    Γυάλισε την παραφροσύνη το ένα μάτι του Προκρούστη, το άλλο αλλήθωρο ατένιζε το προσωπικό του χάος. Άρχισε να γελά με σαδιστικό σαρκασμό.

   -Δεν τα πας καλά στις διαπραγματεύσεις. Πως νομίζεις ότι θα βρεις δουλειά;

   -Μα εσύ θέλεις να διαπραγματευτώ τα αδιαπραγμάτευτα. Ότι με ορίζει σαν άνθρωπο.

    Δεν απάντησε αλλά τράνταξε με γέλια το στραβοχυμένο χονδροειδές σώμα του σαν δύσμορφος κλόουν που μεταλλάσσει την διάθεση για χαρά και ζωή σε τρόμο κι ανυπαρξία.

    Αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδε τον έρωτά της να μαζεύει τα φτερά του και να πέφτει κάτω σα να χτυπήθηκε από μια δύναμη που δεν μπορούσε ν' αντιπαλέψει. Την εγκατέλειπε;

  Όχι. Με τις καταπληκτικές δυνατότητες ανάρρωσης που διέθετε ανέλαβε γρήγορα και οι προσπάθειες της για ανεύρεση εργασίας συνεχίστηκαν όπως και οι αποτυχίες της.

  Έπεσε και σηκώθηκε πολλές φορές μαζί με τον έρωτά της. Ανυποχώρητος αυτός στην προσπάθεια, πεισμωμένος να επιζήσει μέσα στα βραχώδη όρη της οικονομικής κρίσης κοβόταν συνεχώς.

   Έπεσε από βράχια όταν σκαρφάλωνε να φτάσει τις κορυφές της δύναμής του, από μισογκρεμισμένες γέφυρες περνώντας πάνω από χάσματα της συνείδησης του κόσμου, από σύννεφα όταν ανέβαινε να ζωγραφίσει το άστρο της επαγγελίας του.   Έπεσε με το κεφάλι, με τα πόδια, μπρούμητα,ανάσκελα και πλαγίως. Διασείσεις, κατάγματα, πληγές άφησαν τα σημάδια τους πάνω σ' αυτό το ωραίο κι ιδανικό σώμα που ονειρευόταν την θεϊκότητά της.

    Είχε θυμώσει και τρομοκρατηθεί ταυτόχρονα κι έψαχνε απεγνωσμένα τον υπαίτιο και τον παραλήπτη της αγανάκτησής της. Ματαιοπόνησε σε μια άκαρπη αναζήτηση. Ήταν επιβάτης ενός τρένου που έτρεχε στο πουθενά. Και πάση θυσία έπρεπε να κρατήσει τον μοναδικό εθελοντή ζωής που την διακατείχε, αυτόν με την παράφορη αισιοδοξία κι επιθυμία, γιατί η ανάγκη να παραμείνει ζωντανός ήταν άμεση

    Άρχισε να στέλνει στο άγνωστο σύμπαν νοητικά σήματα SOS  μήπως ακούσει κανείς τον κίνδυνο  και διασωθεί η γενιά της.

 

 --------------------------------------------


Ρία Σπανού

Παραμυθομπερδέματα

       Γνωρίζουμε ότι μόνο οι χαμένοι γίνονται πικρόχολοι και μάχονται να καταρρίψουν τα σύμβολα των παραμυθιών που υποστηρίζουν την ανέλιξη και την ευτυχία του ανθρώπου, αλλά οι νικητές για να καταθέσουν τα διαπιστευτήριά τους δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Δεν υπάρχει αντίλογος παρ' όλη την καλή θέληση μας να υπάρξει.
Αυτό βέβαια δεν αναιρεί το γεγονός ότι εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στην πλευρά των ρομαντικών και να ελπίζουμε, να ονειρευόμαστε και να ζούμε πάντα κάτι από παραμύθι ακόμα και όταν όλα γύρω μας κραυγάζουν την ακύρωσή τους.
  Κι επειδή με κόπο και με οδύνη διατηρούμε αυτή την ευαισθησία, και για να μην προκαλέσουμε ακόμα μια ταλαιπωρία στην ψυχή μας, αφαιρούμε το λόγο απ' αυτούς που δεν ονειρεύτηκαν και δεν παραμυθιάστηκαν, αφ' ενός γιατί δεν τους αφορά το θέμα μας και τα ουράνια λιβάδια που εμείς αναζητήσαμε και ματώσαμε στο ψάξιμο,( αν τα βρήκαμε ή όχι δικός μας λογαριασμός), κι αφ΄ετέρου γιατί είναι χαμένοι από την γέννησή τους.
   Αυτή τη φορά κι αυτό τον καιρό λοιπόν, στην εποχή μας διαπιστώνεται μια άλλη εκδοχή ενός ρομαντικού παραμυθιού, της σταχτοπούτας και του πρίγκιπα, εκδοχή που δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια για υπερβάσεις των ορίων μας.
  Η σταχτοπούτα που δεν συνάντησε τον πρίγκιπα , ή τον συνάντησε και μόλις τον φίλησε αποκαλύφθηκε ο βάτραχος, ή το γουρούνι, είναι η εκδοχή της μοντέρνας έκδοση του παλαιού παραμυθιού που παίρνει τις περισσότερες υπογραφές από τον γυναικείο πληθυσμό. Το θεϊκό δώρο καταλήγει συνήθως να μοιάζει με κοροϊδία ή απάτη.



  Όμως γιατί συνεχίζει μέσα από τις στάχτες της αυτό το εύκολο τραγανό θύμα του επίγειου κόσμου να περιμένει με γλαρό βλέμμα τον πρίγκιπα; Μήπως κατέχεται εκ του πονηρού και θέλει να μας ρίξει στάχτη στα μάτια; Το αντίθετο θα έλεγαν πολλοί και την χαρακτηρίζουν σαν μια αυθεντική βλακώδη ύπαρξη. Τότε μήπως πρέπει να υποψιαστούμε παιχνίδια θεών που παίζουν με θνητούς για να διασκεδάσουν; Ή μήπως πρέπει να παραδεχτούμε την εκδοχή μιας άλλης πραγματικότητας που εισέβαλλε από τις χαραμάδες του κόσμου μας για να τον ομορφύνει και τελικά μας παιδεύει με τις ιδανικές της εικόνες και το ανεκπλήρωτό τους;


  Και τι ρόλο παίζουν οι καλές νεράιδες που μαγειρεύουν συναντήσεις με πρίγκιπες και μένουν πίσω αμανάτι οι ξακουστές γόβες; Μήπως είναι κι αυτές στο κόλπο μιας εσκεμμένης θεϊκής πλάνης; Αστέρια που ανάβουν για να δείξουν λάθος δρόμο; Μια δολοπλοκία των ουρανών; Σωρός οι ερωτήσεις και οι τελικές απαντήσεις βρίσκονται - με μια αμφιβολία πάλι - στο τέλος τέλος ...Tης ζωής εννοώ...
  Τώρα ας δούμε τι είναι πρίγκιπας, τι σημαίνει αυτός ο βαρύγδουπος τίτλος που στο άκουσμά του πέφτουν βροχή κάτω χιλιάδες ποικιλόχρωμες γυναικείες κιλότες.
 Πρίγκιπας ονομάζεται το δυσεύρετο αρσενικό ον που έχει σκοτώσει το αλαζονικό γουρούνι μέσα του, νίκησε τους δαίμονες των παθών και των τυφλών εξαρτήσεων που τον κυνήγησαν, κι έλαβε το πριγκιπικό χρίσμα των ευγενών συναισθημάτων. Για το ταίρι του διακατέχεται από μοναδικά αισθήματα πίστης κι αφοσίωσης. Είναι μοναδικό, ενίοτε φυλακισμένο, κοιμισμένο, ή άπλυτο και βολοδέρνει στους πέντε δρόμους. Μπορεί να διανύσει για αυτό ουρανούς και θάλασσες και μακρινά αστέρια μέχρι να το βρει και να ενωθεί μαζί του και να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα στην αιωνιότητα. Όμως το περίεργο είναι, ότι ενώ ο πρίγκιπας υπάρχει (αλλιώς πως θα έφτανε στ΄ αυτιά μας η φήμη του;) δεν βρίσκετε πουθενά στη γη. 
  Τότε γιατί δεν ξεκαρφώνεται πια από τα όνειρα του γυναικείου γένους να σταματήσει επιτέλους αυτή η αηδία της προσμονής του κι η Πηνελοποίηση των γυναικών; κραυγάζει απηυδισμένη  από χιλιάδες θηλυκά και με μια φωνή φλέγουσα στα στόματα η ερώτησις. Είναι μήπως γιατί η ασυνείδητη κι αρχαία ανάμνηση της ολοκληρωμένης ύπαρξης κυνηγά το γυναικείο συναίσθημα διαρκώς κι ακαταπαύστως; Κι αν μ΄ αυτή την ερώτηση απαντήθηκε και το αρχικό ερώτημα, γιατί δεν μας ενημέρωσε κανείς για την έλλειψη του είδους; Προσοχή γυναίκες, μας ξεγέλασαν. Οι πρίγκιπες κατοικούν μόνο στους ουρανούς και δεν κατεβαίνουν ποτέ μα ποτέ στη γη. Εδώ το αρσενικό στοιχείο διακατέχεται από τον βάτραχό του, ή γουρούνι του, ή τον δαίμονά του και στην καλύτερη περίπτωση που το αρσενικό παλεύει ενάντιά του, πάντα νικάει το ζωώδες σύμφυτο.
  Κι επειδή αποκαλύψαμε την απάτη θα αμφισβητήσουμε και την συνέχεια του παραμυθιού.
  Ο πρίγκιπας ανακαλύπτει τον κόκκο χρυσού μέσα στο βουνό της άμμου. Γιατί έχει όλα τα ανώτερα προτερήματα τ΄ ουρανού. Είναι διορατικός, έχει ήθος, αυτοθυσία, ερωτεύεται μόνο αγνά κι απονήρευτα πλάσματα κι επιπλέον δεν αντέχει να υποφέρει κάποιος άδικα και να μην εναντιώνεται η συνείδησής του. Μέχρι εδώ καλά. Στο λάθος μας τώρα. Δεν κοιτάξαμε καλά κάτω από την πριγκιπική του ενδυμασία. Αυτά τα γουρούνια όλο και κάποια λάσπη θα κρύβουν να τσαλαβουτάνε ολόκληρα στην πρώτη ευκαιρία. Αυτό το μαθαίνουμε καλά εκ των υστέρων ενώ οφείλαμε για την σωστή τάξη των πραγμάτων να το υποψιαστούμε από την αρχή.
  Αλλά ας πούμε ότι ο πρίγκιπας ήταν θεϊκός γόνος με τις θεϊκές του ατέλειες καλά κεκρυμμένες και ότι ο γάμος ετελέσθη με όλας τας τιμάς
  Τι έγινε λοιπόν μετά την ένωση της θνητής με πρίγκιπα; .
Το έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα μήπως είναι μια έντεχνη κάλυψη της πιθανής δυστυχίας μιας θνητής που αγαπήθηκε από ένα θεό με ελαττώματα; Δεν ακούσαμε καμιά αναφορά για το μετά.
 Ποιος μπορεί να ξέρει αν ο πρίγκιπας την μετέφερε στο διηνεκές μέσα από την απόλυτη ένωση, ή την πρόσθεσε στο προσωπικό του χαρέμι, ή την πέταξε στο κελάρι με τ΄αζήτητα έπειτα από προσωρινή χρήση; Το ότι κατέβηκε από το θρόνο του και πήρε τους δρόμους να συλλέξει την διαλεχτή και πονεμένη που έβαλε στο μάτι δεν μας δίνει εγγυήσεις της διάρκειας μιας ευτυχίας αφού η πίστη και η αφοσίωση είναι ένα αμφιλεγόμενο στοιχείο της ένωσης των θεϊκών γόνων με θνητές..
  Κάτι που μας βάζει σε επιπλέον υποψίες είναι ότι η φωνή της σταχτοπούτας δεν ακούστηκε ξανά ούτε για αναίρεση ούτε για επιβεβαίωση της μεταμόρφωσής της σε αληθινή πριγκίπισσα. Δεν ξέρουμε ακόμα αν ζει . Ζει; Τι λέτε;
  Ακούστηκαν διάφορες φήμες ότι το ιδανικό ζεύγος υπάρχει ακόμα ξεθωριασμένη εικόνα μιας μακρινής ανάμνησης μέσα σε πολλούς γάμους, και δεν γερνάει ειρηνικά ήσυχα και μονογαμικά όπως μας έταξε το παραμύθι. Η απόλυτη ένωση δεν έγινε ποτέ και η αιωνιότητα παραμένει ανέγγιχτη και μακρινό όνειρο. Ένα κακό συναπάντημα ήταν τελικά. Η σταχτοπούτα ήταν και παραμένει θνητή και η ζωή της μετατράπηκε προς το χειρότερο. Από χαρούμενη προσμονή έγινε δυστυχισμένη βεβαιότητα. Ο πρίγκιπας ήταν αθάνατος κοπανιστός αέρας, που όταν ολοκλήρωσε την κατάκτησή του πέταξε τον πριγκιπικό μανδύα κι αποκαλύφθηκε. Είχε ήδη συζύγους και παιδιά και συνέχισε και μετά το γάμο του με την σταχτοπούτα να το παίζει ελεύθερος σκοπευτής. Εμπλούτιζε συνεχώς την συλλογή του με νεότερες συζύγους και παιδιά, μόνιμες ευνοούμενες, με εύκολες ή αγορασμένες αγαπητικές και ύστερα αγαπητικούς γιατί απηύδησε πια κι έπαθε σοβαρή αναγουλίαση από τόσο γυναικομάνι.
  Σε κάθε του επίσκεψη στο δωμάτιο της σταχτοπούτας επαίρονταν για τις κατακτήσεις του και εκθείαζε τα γυμνά κάλλη των κατακτήσεων του και τις ηδονές που απόλαυσε περιμένοντας κατά την λογική του θαυμασμό και χειροκρότημα. Συγχρόνως κρέμασε στο λαιμό της το υψηλό της χρέος απέναντί του. Πρώτον να τρώει το κουτόχορτο του έρωτα οικειοθελώς και δεύτερον για χάρη της αυτού μεγαλειότητάς του να διατηρείται χαμογελαστή, φρεσκομυρωδάτη, καλοαποτριχωμένη και ξαναμμένη από κάθε οπή του σώματός της.
Ήταν γεγονός αμετάκλητο. Η μοναδική σταχτοπούτα είχε μπει στο τσουβάλι των κατακτήσεων του πρίγκιπα.

  Η σταχτοπούτα κόντευε να παραφρονήσει. Ούτε η θλίψη, ούτε οι μουτρωμένες επαναστάσεις,, ούτε η φρίκη και ο πανικός της για την θέση που αναπάντεχα βρέθηκε  πτοήσαν τον πρίγκιπα της αλαζονείας που αδυνατούσε να συλλάβει το γεγονός ότι υπάρχει περίπτωση κάποιος να μπορεί ν΄αρνηθεί να περιμένει στη σειρά για την ελεημοσύνη του πριγκιπικού του πέους. Επιμένει ακόμα ότι η σταχτοπούτα παρανόησε, φαντάζεται ότι είναι μοναδική και άλλα τέτοια ροζ συννεφάκια ενώ ο κόσμος λειτουργεί αλλιώς. Κι αφού δεν μπορεί να την εντάξει στο πρόγραμμά του, την περιφρονεί, ή αδιαφορεί για την ύπαρξή της. Η σταχτοπούτα δεν έχει επιλογές. Ακυρώνεται και σαν γυναίκα και σαν προσωπικότητα και περιμένει το θάνατο σαν λυτρωτή να την απελευθερώσει.
  Μια άλλη φήμη λέει ότι είδαν την σταχτοπούτα σε προχωρημένη ηλικία με λευκά μαλλιά να γυρνά στους δρόμους άστεγη , πεινασμένη και βρόμικη. Κάποια στιγμή τόσκασε από το παλάτι χωρίς φράγκο στην τσέπη της όπως πήγε, γιατί η υπερηφάνεια της δεν άντεχε άλλο τον εξευτελισμό και την υποτίμηση της αλησμόνητης γυναικείας της ανάγκης... Και τώρα σ΄ αυτή την δύσκολη εποχή πριν το τέλος ζει στους δρόμους ψάχνοντας καταφύγιο, ασυντρόφευτη και χαμένη στην αγάπη, με μια τεράστια έλλειψη στην ψυχή.Κατάλαβε ότι σ΄ αυτό το χρόνο και τον χώρο δεν χωράνε τα όμορφα παραμύθια, που για καλή και κακή της τύχη όμως δεν έπαψε να τα πιστεύει και να τα νοσταλγεί. Και παρ΄ όλη την δύσκολη μοίρα της μια ηρεμία και μια βεβαιότητα αναβλύζει από το πρόσωπο της που της δίνουν δύναμη κι ένα φωτοστέφανο γύρω της . Γιατί ήταν από πάντα μια αληθινή πριγκίπισσα. Κι ο αληθινός της πρίγκιπας υπάρχει και ζει κάπου αλλού, σε κάποιο κοντινό, ή μακρινό ουρανό. Και κάποια στιγμή, στην μεγάλη ημέρα της γιορτής του σύμπαντος των παραμυθιών θα τον συναντήσει....



















Ρία Σπανού

Πως είναι το Φθινόπωρο εκεί; Του Γιάννη Μπαχά.

Πως είναι το Φθινόπωρο εκεί;

-         Θα είναι σαν να πέθανες νέα.

-         Όχι, θα είναι σαν να πέθανες εσύ, του είπε γελώντας.

-         Σημασία έχει πως δεν θα ειδωθούμε ποτέ.

     Έκανε μια ακόμη προσπάθεια να την αποτρέψει από αυτό το ταξίδι.

- Θα βγεις τρομακτικός στις φωτογραφίες, μην κλαις.

     

"Το ταξίδι στον Άρη ήταν το παιδικό της όνειρο"

Σκούπισε τα δάκρυα του. Μπήκαν αγκαλιασμένοι στο σαλόνι για τη συνέντευξη. Κάθισαν πιασμένοι από τα χέρια στον καναπέ και δίπλα τους στην πολυθρόνα πήρε θέση η δημοσιογράφος. Μπροστά τους στο τραπέζι ήταν τοποθετημένα τα βιβλία της και τα ομοιώματα διαστημοπλοίων που συνέλεγε. Το ταξίδι στον Άρη ήταν το παιδικό της όνειρο.

      Η συνέντευξη ήταν γλυκόπικρη. Οι τηλεθεατές είδαν τη λάμψη στα μάτια και στα λόγια της κοπέλας. Ένοιωσαν τη λατρεία που της είχε ο νεαρός γυμναστής που όμως δεν μπορούσε να κρύψει τα δικά του βουρκωμένα μάτια που φανέρωναν όλη τη θλίψη του. Η Περσεφόνη δεν θα γύριζε ξανά στη Γη.

      Η μέρα της εκτόξευσης που θα έστελνε στον κόκκινο πλανήτη τους δέκα γήϊνους δεν θα αργούσε. Θα χρειαζόταν, όπως εξήγησε η επιστήμονας, δύο χρόνια εκπαίδευσης στην έρημο της Αριζόνα για να διδάξουν στα σώματα τους την εξωγήϊνη βαρύτητα.

      Ο Τηλέμαχος δεν θα πήγαινε ποτέ στον Άρη. Θα έπρεπε να ετοιμάσει τον εαυτό του να την αποχωριστεί οριστικά. Ονειρεύτηκαν μαζί ταξίδια, παιδιά που θα τα έβλεπαν να πηγαίνουν σχολείο… και οι Θεοί γελούσαν. Ιδίως ο Άρης.

      Λίγες μέρες πριν φύγει πήγαν βόλτα στις όχθες της λίμνης. Είναι  μαγευτικά τα Ιωάννινα το φθινόπωρο. Το μακρύ κόκκινο χαλί μουσκεμένο από τις βροχές αγκάλιαζε τα πόδια τους σαν μικρό παιδί που πέφτει στα πόδια της μάνας του για να μην την αφήσει να φύγει. Ο καιρός στην πόλη τους δεν άφηνε τα φύλλα να ξεραθούν και η ραθυμία των δημοσίων υπηρεσιών τους άφηνε να απολαύσουν  τα χρώματα και την αφή τους στο δρόμο. Της άρεσε το φθινόπωρο. Τις ψυχρές νύχτες του παρατηρούσε τα αστέρια και περνούσε ολόκληρα βράδια στο αστεροσκοπείο της Θεσσαλονίκης όταν ήταν φοιτητές.

   Δεν σου λείπει το φθινόπωρο εκεί πάνω;

-          Κάθε άλλο, το ξέρεις πως εδώ το φθινόπωρο διαρκεί έξι μήνες;

    

"Σφοδρές καταιγίδες απέκλεισαν κάθε επικοινωνία"

Μιλούσαν τακτικά. Η διαστημική υπηρεσία τον καλούσε κάθε δύο μήνες και τους άφηναν μόνους να μιλήσουν για 15 λεπτά. Το Μάϊο κατέβηκε πάλι στην Αθήνα, είχε χάσει το τηλεφώνημα του Μαρτίου. Σφοδρές καταιγίδες απέκλεισαν κάθε επικοινωνία με την αποικία.

-         - Πως είναι τα πράγματα στη Γη;

-          Ξέρεις τώρα, εδώ έχουμε Άνοιξη. Τα πάντα φλέγονται, τα πουλιά τραγουδούν, τα ζευγαράκια κάνουν βόλτες πιασμένα χέρι-χέρι, θυμάσαι; Εσύ πως είσαι;

-          Εγώ δεν θέλω άλλο φθινόπωρο. Δεν φθάνει που τα πάντα είναι κόκκινα, ξερά και σκονισμένα, ο τρελός αυτός Θεός έχει έξι μήνες φθινόπωρο. Το φθινόπωρο θα πρέπει να ‘ναι μικρό, πρέπει να έρχονται πάντα ο χειμώνας μετά.

    

"...αν δεν βρει ομορφιά στο φθινόπωρο άλλων κόσμων"

Πολλά χρόνια μετά ηλικιωμένος, δεν μπορούσε να κρύψει ένα χαμόγελο όταν έλεγε ότι η σύζυγος του, ήταν πολύ νέα. Δεν έχανε ποτέ το τηλεφώνημα του Οκτωβρίου και ταξίδευε στην Αθήνα για να της περιγράψει το φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη. Σκέφτονταν πως ο άνθρωπος δεν θα ζήσει στο διάστημα αν δεν βρει ομορφιά και στο φθινόπωρο άλλων κόσμων.   

Γιάννης Ιουλιανός Μπαχάς

Θεσσαλονίκη, 27/11/2015

           

Εδώ που κάθουμαι....

 


Ἐδῶ ποὺ κάθουμαι, νοιώθω πῶς εἶμαι μακρυὰ ἀπ᾿ ὅλους αὐτοὺς τοὺς βραχνάδες ποὺ τοὺς ἔχουνε γιὰ εὐτυχία οἱ δυστυχισμένοι ἄνθρωποι.
Φυσᾶ στὸ πρόσωπό μου τὸ δροσερὸ ἀγεράκι, μπαίνει ἁπαλὰ στ᾿ αὐτιά μου, σὰν νὰ μὲ χαιρετᾶ. Σιγοσαλεύουνε τὰ κλαδιὰ κι οἱ κορφὲς τῶν δέντρων. Μαμούνια περπατοῦνε στὸ μοσχοβολημένο χῶμα, τὸ κάθε ἕνα τραβὰ τὸν δρόμο του κι ἔχει τὸν σκοπό του. Ποῦ πηγαίνουνε; Μυστήριο. Πεταλούδια καὶ μυγάκια λογὴς – λογής, ἄλλα μακρουλά, ἄλλα στρογγυλά, πετᾶνε καὶ μαζεύονται γύρω ἀπὸ τὸ φῶς ποὺ εἶναι ἀναμμένο ἀπὸ πάνω μου. Ὅλα εἶναι σπουδαία, ὅλα ἀξιαγάπητα. Κι ἐγὼ εἶμαι ἕνα ἀπ᾿ αὐτά.
Δὲν ἀκούγεται τίποτα, παρεκτὸς ἀπὸ τὶς σταλαγματιὲς τὸ νερὸ ποὺ πέφτουνε ἀπὸ τὴ βρύση, κάνοντας τὴ σιωπὴ ἀκόμα πιὸ βαθειά. Σὰ νὰ γίνεται γύρω μου κάποια μυσταγωγία. Τὸ μυστήριο τοῦ κόσμου τὸ νοιώθω καὶ μέσα μου κι ἀπέξω. Μυστικὲς θύρες ἀνοίγουνε ἀπὸ παντοῦ. Τὸ κάθε δέντρο, τὸ κάθε χορτάρι, τὸ κάθε λουλούδι, σὰν νὰ μὲ βλέπει μὲ τὰ μυστηριώδη μάτια του.
Ὅσα εἶναι γύρω μου εἶναι ἀγαπημένα, γιατὶ δὲν εἶναι ἀγορασμένα μὲ λεφτὰ πολλά, ὅπως εἶναι ὅσα ἔχουνε οἱ πλούσιοι. Ἀγορασμένα πράγματα μποροῦνε νὰ δώσουνε εὐτυχία στὸν ἄνθρωπο;
Εἶναι κατάρα ἡ δίψα ποὺ ἔχουνε οἱ ἄνθρωποι νὰ κατασταθοῦνε ξακουσμένοι, νὰ τοὺς δοξάζει ὁ κόσμος καὶ νὰ βασανίζουνται μέσα στὴ ματαιότητα κι ἐκεῖνοι ποὺ θαυμάζουνται κι ἐκεῖνοι ποὺ θαυμάζουνε.

Φώτης Κόντογλου

Σχετικά Άρθρα