Το Gr4you Εύχεται ...ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ...

Το Gr4you  εύχεται να είναι ευτυχισμένη η νέα χρονιά για εσάς και τις οικογένειές σας. 
Ας είναι το ξεκίνημα του 2017 αφετηρία μιας δημιουργικής εποχής. 
Χρόνια πολλά... Καλή Χρονιά...

Το καλύτερο ελληνικό παραμύθι για τα Χριστούγεννα

Ίσως το καλύτερο ελληνικό παραμύθι για τα Χριστούγεννα. Οι δημιουργοί του το έθεσαν ελεύθερο πνευματικών δικαιωμάτων ώστε να ταξιδέψει ανενόχλητο σε ολονών μας τις καρδιές.

Φτιασιδωμένη η πόλη....

Από νωρίς είχε βάλει τα καλά της.
Δρόμοι, πλατείες, μαγαζιά, όλα παραφορτωμένα με κάθε λογής στολίδια.
Οι άνθρωποι του Δεκέμβρη,κουρασμένοι και σκυθρωποί πάλευαν να γαντζωθούν από ένα αστέρι,ζητώντας απεγνωσμένα
να σώσουν την ελπίδα που από καιρό ψυχορραγούσε μέσα τους.
Η κρίση...έλεγαν, ζητώντας να επικαλύψουν με μια λογικοφανή αιτιολογία το άδειο της ζωής τους, που τα τελευταία χρόνια γινόταν όλο και πιο αισθητό.Αφότου περιόρισαν στο ελάχιστο τα υλικά αγαθά, που σαν χρυσόσκονη απλώνονταν πάνω από τις
διαλυμένες σχέσεις τους, η αλήθεια πρόβαλε γυμνή.
Και τρόμαξαν. Κι έτρεξαν έμφοβοι στην αγορά να ψωνίσουν χριστουγεννιάτικα στολίδια-επιθέματα -για να κουκουλώσουν όπως όπως τραύματα που άρχισαν αναπάντεχα να αιμορραγούν.
Και ρούχα γιορτινά αγόραζαν,αστραφτερά,για να αιστανθούν καλύτερα.Όμως κανένα ρούχο δεν μπορεί να σκεπάσει το ζόφο της ψυχής . Σαν γκριζάρει το βλέμμα, ποτίζει ό,τι βρει μπροστά του με δηλητήριο.
Στην καρδιά της πόλης, μηχανική κινητικότητα.
Σε κάθε γωνιά μουσικές, ελληνικές και ξένες, μπερδεμένες νότες,
Άνθρωποι μέσα σε συντροφιές μάταια έψαχναν να λιγοστέψουν την ασχήμια της ζωής τους και τη σιωπή που φώλιαζε μέσα τους και τους τρόμαζε.
Από συνήθεια και για να μετριάσει τη μοναξιά της βρέθηκε στα πολυσύχναστα μέρη.Καθώς περπατούσε ανόρεχτα μέσα στο πλήθος σκεφτόταν ότι για μια ακόμη φορά είχε υποκύψει στον εθιμοτυπικό καταναγκασμό των ημερών.
Τούτο το σκηνικό με τα πολύχρωμα λαμπάκια που αναβόσβηναν της φαινόταν σαν κακόγουστη υπερπαραγωγή .Κι αυτή η βόλτα έμοιαζε περιπλάνηση χωρίς νόημα.
Ένιωσε να πνίγεται.
Διάλεξε ένα στέκι κάπως απόμερο,με κόσμο λιγοστό.
Καθώς έπινε το ποτό της,ο νους γύρισε στα παιδικά της χρόνια.
Σ' έναν τόπο μικρό ,που όλα τέτοιες μέρες φωτίζονταν από ένα φως αλλιώτικο.Που τα τζάκια των σπιτιών έκαιγαν νύχτα - μέρα και τα σοκάκια μοσχοβολούσαν από κρέας χοιρινό και λουκάνικα κι από γλυκά σιροπιαστά.
Πόρτες διάπλατα ανοιγμένες,καρτερούσαν τα παιδιά να πουν τα κάλαντα.Στο κατώφλι οι νοικοκυρές με κουλούρες αποβραδίς ζυμωμένες, κάστανα μανταρίνια και καρύδια και λίγα κέρματα.
Παντού λαχτάρα και προσμονή για την άγια μέρα που ξημέρωνε.
Ο ήχος της καμπάνας ρυθμικός, καθάριος, ημέρωνε την τρικυμισμένη ψυχή.
Μέσα στην εκκλησιά, ακούγοντας τη λειτουργία, σήκωνες τα μάτια κι αντίκριζες το Θεό.
Κι ύστερα κείνη η σιωπή,που ήταν κατάνυξη κι όχι ο φόβος του κενού.
Αθόρυβα, ταπεινά Χριστούγεννα.
Ζωή αφτιασίδωτη, γαληνεμένη.

Τσάρλι Τσάπλιν

Συμπληρώθηκαν 39 χρόνια από τον θάνατο του Τσάρλι Τσάπλιν, στις 25 Δεκεμβρίου του 1977.
Όπως έγραψε και ο Ν. Μπογίοπουλος:
Ο Τσάρλι Τσάπλιν υπήρξε ανεπανάληπτος γιατί έθεσε το αξεπέραστο ταλέντο του στην υπηρεσία του δίκιου, γιατί «όλες οι ταινίες του γίνανε για τον καταπιεσμένο άνθρωπο».
Ο Σαρλό με το Χαμίνι του γελοιοποιεί την εξουσία, με τους "Μοντέρνους Καιρούς" παραδίδει μαθήματα πολιτικής οικονομίας, με τον "Μεγάλο δικτάτορα" στα 1940 εξευτελίζει τον Χίτλερ.
Όταν στις 22/7/1942, στη συγκέντρωση που έγινε στη Μάντισον Σκουέρ Γκάρντιν ο Τσάπλιν εξυμνεί τον αντιφασιστικό αγώνα της ΕΣΣΔ ήταν βέβαιο ότι δεν θα περνούσε απαρατήρητος από τον Μακάρθι...
Ο Τσάπλιν δεν ήταν μόνο καταγεγραμμένος ως "κόκκινος" στα κιτάπια της CIA, ως «θαυμαστής της ΕΣΣΔ», «αντιναζιστής" και "ενεργητικός οπαδός της ειρήνης". Είχε και ένα ακόμα ελάττωμα: Είχε περιφρονήσει ευθέως τις ΗΠΑ καθώς αν και ο πιο δημοφιλής αστέρας του Χόλιγουντ δεν είχε ζητήσει ποτέ την αμερικάνικη υπηκοότητα...
Όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε το 1952 την απόφασή της για την απέλασή του από τη χώρα εκείνος και μαζί όλη η Υφήλιος γελούσε με το πάθημα των ΗΠΑ καθώς ο Τσάπλιν είχε ήδη σαλπάρει μαζί με την οικογένειά του από το λιμάνι της Νέας Υόρκης για την Ευρώπη...
Ανάμεσα στο αθάνατο έργο του και ο γνωστός μονόλογος από την ταινία του "Ο μεγάλος δικτάτορας":

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Το ζητούμενο????
Και επι γης ειρήνη...
ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΡΑΒΙΟΥ-ελληνικό έθιμο

Εδώ κάπου βρίσκονται, οι ρίζες της παράδοσης του στολισμού καραβιού, τις μέρες της γέννησης του Χριστού.
Δεν μας είναι ξένη η εικόνα παιδιών (ή και μεγαλύτερων) να γυρνάνε από πόρτα σε πόρτα για να πούνε τα κάλαντα, κρατώντας στα χέρια ένα τέτοιο, χειροποίητο καραβάκι. Στολισμένο με χρωματιστά χαρτιά και σχοινιά, γέμιζε από γλυκά και χριστόψωμα από τους γείτονες. Αν και το συγκεκριμένο έθιμο έχει ατονίσει, κρατάει ακόμα στα νησιά, από όπου και προέρχεται.
Το καραβάκι ενδεχομένως να συμβόλιζε, όχι μόνο την προσμονή των παιδιών για αντάμωση με τους συγγενείς τους, αλλά και τη δική τους αγάπη για τη θάλασσα. Παράλληλα, μικρά καραβάκια είχαν τον ρόλο και ενός τιμητικού καλωσορίσματος για τους Έλληνες θαλασσοπόρους που επέστρεφαν στα σπίτια και τις οικογένειές τους, καθώς και τάματος για να είναι ασφαλείς στα άγρια κύματα.
Ως τέτοιο βρήκε, σιγά - σιγά, μεγαλύτερη θέση και μέσα στα σπίτια των Ελλήνων - κυρίως όσων ασχολούνταν με τη θάλασσα - και καθιερώθηκε το έθιμο του στολισμού του.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ

Μου'παν έλα να πάμε να δεις
Χριστός γεννήθηκε στην άκρη της γης
κι εγώ γυρίζω απόψε στον ουρανό
τ' αστέρι ψάχνω να'βρω το φωτεινό
ραπαπαπαμ-ραπαπαπαμ
να με πάει στο μικρό βασιλιά
πέρα μακριά.

Μες στη νύχτα παιδί μοναχό
τι δώρο να σου φέρω, που'μαι φτωχό
φέρνω το τύμπανο που μόνο κρατώ
τα κάλαντα να παίξω για το Χριστό
ράπαπαπαμ-ραπαπαπαμ
το πιο ωραίο τραγούδι θα πω
για το Χριστό.

Μες στη φάτνη τα ζώα ξυπνούν
κι απ'έξω ταπεινά βοσκοί προσκυνούν
στην Παναγιάς κρυμμένο στην αγκαλιά
χρυσό στεφάνι, φως, φορεί στα μαλλιά
ραπαπαπαμ-ραπαπαπαμ
σαν με βλέπει η καρδιά μου χτυπά
και μου γελά.