Γεννήθηκε γυναίκα...

Ε, και ;
Σάμπως ρωτήθηκε γι αυτό ;
Γεννήθηκε γυναίκα ένα βαρύ απομεσήμερο.
Απ’ αυτά που στέκουν χωρίς σκοπό, άλλα παραφουσκωμένα απ’ της μέρας τα γινόμενα, άλλα λιπόσαρκα απ’ της νύχτας τις αφαιρέσεις.
•
Γεννήθηκε γυναίκα λοιπόν σε μια στιγμή που κανείς δεν την περίμενε.
Σε μιαν άχρονη στιγμή, άφησε τα ασφαλή σκοτάδια της και βγήκε σ’ ένα βαριεστημένο, αφιλόξενο φως.
Ένα τοσοδούλι άσχημο πραματάκι ήταν.
Ένα πλάσμα που δεν έκλαψε..
Ναι, δεν έκλαψε καθόλου κι όλοι το βγάλαν προβληματικό.
‘’Να δεις μουγκό θα είναι το βαριόμοιρο’’, αποφάνθηκε η μαμή.
Η μάνα το ‘σφιξε στον κόρφο της, με μια βία, με μια λύσσα, θαρρείς και θα της το άρπαζαν.
‘’Κοριτσάκι μου’’ ψιθύρισαν τα χείλια της κι έλαμψε το πρόσωπο της..

Ο πατέρας βλασφήμησε..
‘’Θηλυκό, γ@μώ το κέρατο μου’’…
Τότε το νιόβγαλτο έβγαλε μια κραυγή ..
Τότε έμπηξε με μίσος το απροσδιόριστου χρώματος βλέμμα του στον πατέρα και χώθηκε κατάβαθα στα σωθικά της μάνας..
•
Από τότε κούμπωσαν οι ψυχές τους και εύρισκαν καταφύγιο, η μια στην άλλη, κάθε που τα συναισθήματα τους κρύωναν..
Κάθε που οι καρδιές πάγωναν, πολλοί χειμώνες ζεστάθηκαν, πότε στην αγκαλιά της μιας, πότε στης άλλης.
Από τότε η κόρη δεν ξανάκλαψε ποτέ, μην και προδώσει της μάνας τα χαμόγελα.
Από τότε ό,τι κι αν τις πονούσε, ό,τι κι αν τις χάραζε, μάνα, της μάνας της γινόταν σε μια αντιστροφή των ρόλων.
Σε ένα σμίξιμο δυνατό, με έναν ατσάλινο πλακούντα να κρατάει γερά απέξω όλους τους ενάντιους ανέμους…
•
Κι έρχεσαι τώρα εσύ καμάρι μου
και ζητάς υποταγή και παράδοση άνευ όρων.. ;
Από ποιαν… ;
Απ’ αυτήν που λοιδόρησε το κλάμα της γέννας της.. ;
Χα !
Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου
( αφιερωμένο σ' όλες τις γυναίκες )

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Το μικρό, το ασήμαντο, το ελάχιστο.
Αυτό που πάνω του στηρίζονται όλα.
Αυτό που δημιουργεί τη ζωή.
Κοντά στην περιοχή του Τίποτα και του Κάτι...
Φώτης Αγγουλές
ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Επειδή η ζωή, είναι...μόνο στιγμές... δεν πρέπει να χάσουμε καμία.
Χόρχε Λουίς Μπόρχες
ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

Σιμόν ντε Μποβουάρ

Σαν σήμερα το 1908 γεννήθηκε η γαλλίδα συγγραφέας Σιμόν ντε Μποβουάρ

Γαλλίδα συγγραφέας και φεμινίστρια, σύντροφος του σπουδαίου γάλλου υπαρξιστή φιλοσόφου και πολιτικού ακτιβιστή Ζαν Πολ Σαρτρ. Το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Το δεύτερο φύλο» θεωρείται η βίβλος του φεμινισμού.

Η Σιμόν Λισί Ερνεστίν Μαρί Μπερτράν ντε Μποβουάρ (Simone-Lucie-Ernestine-Marie Bertrand de Beauvoir) γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1908 στο Παρίσι, στους κόλπους μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας. Αφού έλαβε τη βασική μόρφωση σε ιδιωτικά σχολεία, σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόνη, όπου συνάντησε τον συμφοιτητή της Ζαν Πολ Σαρτρ (1905-1980), με τον οποίο δημιούργησε μία ελεύθερη σχέση, που κράτησε σε όλη τους τη ζωή. Από το 1931 έως το 1943 δίδαξε φιλοσοφία στη μέση εκπαίδευση και τον Οκτώβριο του 1945 εξέδωσε μαζί με τον Σαρτρ το μηνιαίο περιοδικό λογοτεχνικής και πολιτικής κριτικής «Temps Modernes» («Μοντέρνοι Καιροί»), με τον τίτλο του δανεισμένο από την ομώνυμη ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν.
Το 1949 εξέδωσε το φιλοσοφικό δοκίμιο «Το δεύτερο φύλο», που την έκανε διάσημη σε όλο τον κόσμο. Είναι μία εμπεριστατωμένη και φλογερή έκκληση για την κατάργηση εκείνου που αποκαλούσε μύθο του «αιώνιου θηλυκού». Τη δεκαετία του '60 το βιβλίο αυτό θεωρήθηκε ένα από τα κλασσικά έργα της φεμινιστικής λογοτεχνίας και βρισκόταν για πολλά χρόνια στη λίστα του Βατικανού με τα απαγορευμένα βιβλία (Index Librorum Prohibitorum). Η ντε Μποβουάρ υποστηρίζει ότι τα βασικά δικαιώματα του ατόμου πρέπει να στηρίζονται στην ισότητα δικαιωμάτων του άνδρα και της γυναίκας. Αυτά θεμελιώνονται στην κοινή δομή της ύπαρξής τους, ανεξάρτητα από τη σεξουαλικότητά τους.
Από το λογοτεχνικό της έργο, το οποίο μπολιάζει με τις ιδέες του Υπαρξισμού, ξεχωρίζει το μυθιστόρημα οι «Μανδαρίνοι» (1954), που κέρδισε το βραβείο Γκονκούρ. Αναφέρεται στην προσπάθεια μιας ομάδας διανοουμένων μετά τον πόλεμο να εγκαταλείψουν την κοινωνική θέση των «μανδαρίνων» (της μορφωμένης ελίτ) και να αναλάβουν πολιτική δράση.
Ένα μεγάλο μέρος του συγγραφικού της έργου είναι αφιερωμένο σε αυτοβιογραφικά κείμενα, που εκτός από το προσωπικό ενδιαφέρον, αποτελούν ένα πορτρέτο της πνευματικής ζωής της Γαλλίας, από τη δεκαετία του '30 έως τη δεκαετία του '70 («Αναμνήσεις ενός καθωσπρέπει κοριτσιού», Η δύναμη της ζωής», «Η δύναμη των πραγμάτων»). Η ντε Μποβουάρ ενδιαφέρθηκε ακόμη και για το ζήτημα των γηρατειών. Το βιβλίο της «Ένας πολύ γλυκός θάνατος» (1964) αναφέρεται στο θάνατο της μητέρας της σ’ ένα νοσοκομείο του Παρισιού. Το 1981 έγραψε το βιβλίο «Η τελετή του αποχαιρετισμού», ένα γεμάτο πόνο απολογισμό των τελευταίων χρόνων του Σαρτρ. Στην εργογραφία της περιλαμβάνονται, ακόμη, ταξιδιωτικά δοκίμια για την Κίνα και την Αμερική.
Η Σιμόν Ντε Μποβουάρ πέθανε στις 14 Απριλίου του 1986 από πνευμονία και θάφτηκε δίπλα στον Σαρτρ στο Κοιμητήριο Μονπαρνάς των Παρισίων.
Πηγή: sansimera.gr

Read more: http://www.newsbomb.gr/kosmos/news/story/760717/san-simera-to-1908-gennithike-i-gallida-syggrafeas-simon-nte-mpovoyar#ixzz4VEp6AOhe

Πώς βγήκε η παροιμία «Σαρανταπέντε Γιάννηδες ενός κοκόρου γνώση»

Ο κεφαλονίτικος μύθος που σχετίζεται με τη γνωστή έκφραση
Το όνομα Γιάννης χρησιμοποιείται σε πολλές λαϊκές εκφράσεις και παροιμίες. Μία γνωστή παροιμία είναι φυσικά και η «Σαρανταπέντε Γιάννηδες ενός κοκόρου γνώση», η οποία χρησιμοποιείται υποτιμητικά.

Ο γνωστός λαογράφος, Νικόλαος Πολίτης, στο βιβλίο του «Παροιμίες», παραδίδει έναν κεφαλονίτικο μύθο που σχετίζεται με την παροιμία:
Κάποτε υπήρχε ένα μικρό χωριουδάκι, με πολύ λίγους κατοίκους, οι οποίοι ήταν φτωχοί σε περιουσία αλλά και σε γνώση! Όλες οι οικογένειες του χωριού ήταν 45, και το περίεργο είναι, πως όλοι οι νοικοκυραίοι ονομάζονταν Γιάννηδες!
Οι 45 αυτοί Γιάννηδες είχαν μια περίεργη νοοτροπία: Να μην ενεργεί κανείς ξεχωριστά σε κάποια εργασία, αλλά όλοι μαζί ξεκινούσαν «μπουλούκι» κι όπου τους έβγαζε ο δρόμος… Τους διέκρινε η μεταξύ τους εμπιστοσύνη κι αγάπη, σε βαθμό που νόμιζε κανείς ότι επρόκειτο για 45 αγαπημένα αδέλφια. Ο καιρός περνούσε ευτυχισμένα, ώσπου μια χειμωνιάτικη νύχτα ήρθε να διαταράξει την ησυχία τους μια καταιγίδα.
Η καταιγίδα είχε ως αποτέλεσμα να ξεχειλίσει κάποιο ποτάμι κοντά στο χωριό και να τους καταστρέψει τις περιουσίες τους. Όταν ξημέρωσε συγκεντρώθηκαν και οι 45 στην πλατεία του χωριού, και πήραν την απόφαση να εκδικηθούν το ποτάμι για το κακό, που τους προξένησε.
Καθένας από αυτούς έλεγε και μια γνώμη για τον τρόπο που θα επέβαλαν την τιμωρία. Ήταν η πρώτη φορά που δεν συμφωνούσαν και τα πράγματα δεν πήγαιναν καθόλου καλά. Υπήρχε μάλιστα φόβος να πιαστούν στα χέρια.
Τη στιγμή που το πράγμα είχε φτάσει στο απροχώρητο παρουσιάστηκε ο περιλάλητος και καθώς λένε οι κακές γλώσσες, ο ψευτοπαλικαράς ο κόκορας και έσωσε την κατάσταση. Καθώς προβάλλει με μουσκεμένα φτερά από την πλημμύρα, τους είπε: «Ε, πατριώτες, ντροπή να τσακώνεστε για ασήμαντα πράγματα.
Εγώ θα σας πω τον τρόπο, πώς να εκδικηθείτε το ποτάμι. Αρκεί να μου υποσχεθείτε, ότι θα με υπακούσετε». «Ναι, ναι εσένα θέλουμε, θα σε κάνουμε αρχηγό!» είπαν όλοι. «Εμπρός, ελάτε όλοι κοντά μου, πάρτε ρόπαλα στα χέρια, να πάμε να διώξουμε το ποτάμι από τον τόπο μας, να γυρίσει πίσω και να μην ξαναπεράσει απ’ εδώ, να πάει εκεί που περνούν οι παλικαριές του!». Όλοι έμειναν σύμφωνοι.
Όταν έφτασαν στις όχθες του ποταμού, που κυλούσε με ορμή, ο κόκορας τους είπε, πως πρέπει να πηδήσουν μέσα στο νερό με τα ρόπαλα στα χέρια και να αρχίσουν τον… ξυλοδαρμό, ώσπου να καταλάβει το ποτάμι ότι είναι ανεπιθύμητο πλέον στο χωριό! Έτσι οι Γιάννηδες «υπάκουσαν» στον αρχηγό – κόκορα, με αποτέλεσμα να πνιγούν όλοι!

Παροιμίες ( για τον Γιάννη)

Του Αι Γιαννιού σήμερα και πέρα από τους φίλους που μου έρχονται στο μυαλό για να τους ευχηθώ μου έρχονται και οι αμέτρητες παροιμίες που η λαική σοφία έπλασε.
Τί σημαίνει η λέξη παροιμιά και από κρατάει η σκούφια της;Ας προσπαθήσω να κάνω μια ετυμολογία της λέξης από μια σύντομη έρευνα που έκανα στα κιτάπια μου αλλά φυσικά και στον πολύτιμο φίλο μου, το διαδίκτυο.
Παροιμία σύμφωνα με το Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης του Ιωάννη Σταματάκου σημαίνει το ρητόν, το γνωμικόν. Προέρχεται από το επίθετο πάροιμος ( παρά +οἶμος ), ο παρά την ὁδόν εὑρισκὀμενος, ὁ γείτων.Στην αρχαία Ελλάδα συνήθιζαν να γράφουν σύντομα μηνύματα με οδηγίες , συνθήματα και παραγγέλματα προς τους πολίτες σε μαρμάρινες στήλες"Ερμάς ( προτομές του Ερμού )"που τοποθετούσαν "παρ΄οιμον "στο δρόμο.
Οι παροιμίες καιοι παροιμιώδεις εκφράσεις αποτελούν μέρος του λαογραφικού θησαυρού μας που μέσα σε λίγες λέξεις αποδίδουν τη λαική σοφία και ιστορία. Παραδόθηκαν από γενιά σε γενιά στο διάβα του χρόνου με τον προφορικό λόγο. Είναι λακωνικές και γλαφυρές φράσεις της ντοπιολαλιάς μας που περιγράφουν τη θετική ή την αρνητική πλευρά της ζωής , τις ανθρώπινες σχέσεις τις συνήθειες και τις ανάγκες.
Ο Γιάννης τώρα σαν όνομα έχει την τιμητική του ανάμεσα στις τόσες παροιμίες του τόπου μας. Παραθέτω ορισμένες. ( Όσες μπορώ να θυμηθώ )Μπορείτε βέβαια να συμπληρώσετε όποιες τυχόν έχω παραλείψει:
Όχι Γιάννης, Γιαννάκης
Σπίτι χωρίς Γιάννη, προκοπή δεν κάνει.
Ακόμα δεν τον είδαμε και Γιάννη τον εβγάλαμε
Τί κάνεις Γιάννη ;Κουκιά σπέρνω.
Σαρανταπέντε Γιάννηδες ενός κοκκόρου γνώση
Να σε κάψω Γιάννη , να σε αλείψω λάδι( ή μέλι )
Γιάννης Κερνάει , Γιάννης πίνει.
Τί έχεις Γιάννη τί είχα πάντα
Φοβάται ο Γιάννης το θερίο κια το θεριό το Γιάννη
Πότε ο Γιαννης δεν μπορει , πότε ο κωλος του πονεί...
Αν είχαν οι Γιάννηδες γνώση, μας δάνειζαν καμπόση!!
Και πού οφείλεταί αυτή η πληθώρα παροιμιών με αυτό το όνομα ;Μάλλον διότι είναι ιδιαίτερα κοινό και κατά πάσα πιθανότητα το πιο κοινό ελληνικό όνομα.
Και για το κλείσιμο παραθέτω μια ιστορία για το πως προήλθε η παροιμία Γιάννης κερνάει , Γιάννης πίνει που βρήκα τυχαία σε ένα Blog.
Ανάμεσα στα παλικάρια του Κολοκοτρώνη,ξεχώριζε ένας Τριπολιτσιώτης,ο Γιάννης Θύμιουλας,ο οποίος είχε καταπληκτικές διαστάσεις...Ήταν δύο μέτρα ψηλός,παχύς και με το ένα του χέρι μπορούσε να σηκώσει άλογο στον αέρα..! Ο Θύμιουλας έτρωγε στην καθησιά του ένα ολόκληρο αρνί,αλλά και πάλι πεινασμένος ήταν! Επίσης έπινε και πάρα πολύ...Παρ' όλα αυτά όμως,ήταν εξαιρετικά ευκίνητος,δεν λογάριαζε τον κίνδυνο κι όταν έβγαινε στο πεδίο της μάχης,μόνο που τον έβλεπαν οι Τούρκοι,τρέπονταν σε φυγή. Πολλοί καπεταναίοι μάλιστα,όταν ήθελαν να κάνουν κάποια τολμηρή επιχείρησι,ζητούσαν από τον Κολοκοτρώνη να τους τον δανείσει..!
Κάποτε ο Θύμιουλας πολιορκήθηκε και εγκλωβίστηκε σε μια σπηλιά μαζί με άλλους πέντε συντρόφους του. Η πολιορκία κράτησε περίπου τρεις μέρες. Στο διάστημα αυτό τα τρόφιμα τελείωσαν και ο Θύμιουλας άρχισε να υποφέρει..! Στο τέλος βλέποντας ότι δεν υπήρχε άλλη λύση,αποφάσισε να κάνει μια ηρωική εξόρμηση, που ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. Αρπάζει το χατζάρι,βγαίνει από τη σπηλιά με απίστευτη ταχύτητα και αρχίζει να τρέχει ανάμεσα στους πολιορκητές χτυπώντας δεξιά κι αριστερά.
Οι εχθροί σάστισαν,τρόμαξαν και πολλοί το έβαλαν στα πόδια..! Έτσι γλύτωσε ο Θύμιουλας αλλά και όλοι οι υπόλοιποι σύντροφοί του! Κατέβηκαν τότε σε ένα χωριό,έσφαξαν τρία αρνιά και τα σούβλισαν. Ύστερα παρήγγειλε κι ένα βαρελάκι κρασί κι έπεσε με τα μούτρα στο φαγοπότι...Φυσικά όποιος Χριστιανός περνούσε εκείνη τη στιγμή από εκεί,τον φώναζε για να τον κεράσει...
Πάνω στην ώρα έφτασε και ο Κολοκοτρώνης και ρώτησε να μάθει τί συμβαίνει και ποιος γλεντάει...
Κι ο προεστός του χωριού είπε τη γνωστή φράσι...: ''Γιάννης κερνάει,Γιάννης πίνει...''
Υπάρχουν και άλλοι που υποστηρίζουν ότι η φράση είναι και πιο παλιά ακόμη,αλλά σε εμάς έμεινε από αυτό το περιστατικό...
Χρόνια Πολλά σας Γιάννηδες Και Καλά!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

Χρόνια Πολλά Γιάννη ~ Γιαννούλα,γεμάτη Φως και πολλά πολλά εκπληρωμένα Όνειρα να΄ναι η ζωή σας!!!