ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Είναι πραγματικά υπέροχο
να αγκαλιάζεις τη ζωή και να ζεις με πάθος...
ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

Θάλασσα του Πρωιού

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.
Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
ΠΙΝΑΚΑΣ - Sir Lawrence Alma-Tadema

Δυο είναι οι βαθύτερες ορμές του ανθρώπου: Η Πείνα και Ο Φόβος

α’ η Πείνα: ν’ απλώσει όσο μπορεί περισσότερο γύρα του τη
δύναμή του, ν’ αρπάξει, να καταχτήσει, να κάμει δικό του, να φάει,
β’ ο Φόβος: να μην του πάρουν, να διατηρήσει όσο μπορεί πιο πολύν καιρό – και πιο άνετα, ότι κατάχτησε.

Ένας νεαρός οργανισμός, γερός, ζωντανός, που βρίσκεται ακόμα στην έφοδό τον προς τ’ απάνω, πεινάει. Η ανάγκη τον σπρώχνει να τανύσει τη δύναμή του, ν’ αψηφήσει τον κίντυνο, να χιμήξει γύρα του να βρει θροφή να μην πεθάνει. Κάνει πόλεμο.
Ένας ωριμασμένος οργανισμός που έφαγε και χόρτασε μια μονάχα πια επιθυμία έχει: να μην του πάρουν ότι κατέχει να μην ανατραπεί η καθιερωμένη τάξη’ ο κόσμος είναι καλός και του αρέσει. θέλει ειρήνη.
Κι οι δύο έχουν δίκιο. Κι οι δύο, ακολουθώντας την ανάγκη, συνεργάζονται στο μεγάλο σκοπό. Ποιο σκοπό; Να κουνηθεί η ψυχή τον ανθρώπου.
Να κουνηθεί η ψυχή τον ανθρώπου και να κάμει ένα βήμα πιο πέρα, να γλιτώσει από τις παλιές ηθικές, ελευτερίες και συνήθειες, που κατάντησαν ανηθικότητες, σκλαβιές και θάνατος, και να δημιουργήσει ένα καινούριο όραμα : ένα νέο πολιτισμό...
Ν.Κ.

Η ΣΙΩΠΗ

Η σιωπή δεν είναι ποτέ άδεια,είναι σχεδόν πάντα γεμάτη
από ανθρώπους που μας λείπουν..

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Η αλήθεια μοιάζει με τον ήλιο ..
Ολοι τον αποζητούν 
μα όταν τους καίει κρύβονται ..
ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

Τώρα που ο ήλιος μου στα δειλινά βαδίζει, τώρα συνειδητοποίησα, για μένα τι αξίζει...η γνώση, η εμπειρία

Γεννήθηκα μια χαραυγή με ταραγμένα χρώματα,
η πρώτη μου αναπνοή, σε μπερδεμένα αρώματα,
η πρώτη εικόνα μου θολή, θαμπή, ξεθωριασμένη,
μα η κραυγή μου σκέπασε όλη την οικουμένη.
Σε μονοπάτια δύσβατα, πήρα τα πρώτα βήματα,
η ύπαρξη μου γέμιζε σταδιακά με κρίματα,
τα πρώτα γράμματα κενά, λόγια χωρίς ουσία,
οι δάσκαλοι ανεπαρκείς....
Το πνέυμα μου ανήσυχο με ωθούσε παραπέρα,
ανελειπώς το φρόντιζα και μέρα με την μέρα,
γιγάντωνε η θέληση να μάθω, να γνωρίσω,
τον τρόπο να διακριθώ, τρόπο να ξεχωρίσω.
Μ'εμπόδισαν να βγω ψηλά, τα παιδικά βιώματα,
ποτέ μου δεν κυνήγησα, θέσεις και αξιώματα,
σεμνά,λιτά και ταπεινά περπάτησα στο χρόνο,
μια φλόγα, δυνατή φωτιά, για συντροφιά μου μόνο,
είχα κρυμμένη στην καρδιά, στα σωθικά μου μέσα,
αλλά κι εκείνη έσβηνε, ύπουλη και μπαμπέσα,
κάθε φορά που η ζωή, μου λύγιζε τη μέση,
καθε φορά που κόντευε, το όνειρο να πέσει.
Υμνος στα χείλη μου το φως, η γνώση, η εμπειρία,
αθόρυβα την χάραξα την πιο μικρή πορεία,
και τώρα που ο ήλιος μου στα δειλινά βαδίζει,
τώρα συνειδητοποίησα, για μένα τι αξίζει...

Σαν σήμερα το 1963 «έφυγε» ο Γρηγόρης Λαμπράκης

Γρηγόρης Λαμπράκης, βουλευτής και αγωνιστής της Δημοκρατίας

Γιατρός, αθλητής, πολιτικός, μα πάνω απ' όλα αγωνιστής της Δημοκρατίας και της Ειρήνης. Γεννήθηκε στην Κερασίτσα Αρκαδίας στις 3 Απριλίου 1912. Μετά το τέλος των εγκύκλιων σπουδών του μετέβη στην Αθήνα και εισήλθε στην Ιατρική. Από τα εφηβικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και αναδείχθηκε δέκα φορές βαλκανιονίκης στο άλμα εις μήκος, ενώ επί 23 χρόνια (1936-1959) κατείχε το πανελλήνιο ρεκόρ του αγωνίσματος.

Έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Το 1943 ίδρυσε την «Ένωση των Ελλήνων Αθλητών» και διοργάνωσε αγώνες, από τα έσοδα των οποίων τροφοδοτούσε τα λαϊκά συσσίτια. Μετά την απελευθέρωση ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιατρική και το 1950 αναγορεύθηκε υφηγητής στην έδρα της Μαιευτικής και Γυναικολογίας.

Στις εκλογές «της βίας και της νοθείας», όπως έμεινε στην ιστορία η εκλογική διαδικασία της 29ης Οκτωβρίου 1961, πολιτεύθηκε με το ΠΑΜΕ (Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο Ελλάδος), έναν συνασπισμό αριστερών δυνάμεων με επικεφαλής την ΕΔΑ και εξελέγη βουλευτής Πειραιά. Τον ίδιο χρόνο δραστηριοποιήθηκε στο ειρηνιστικό κίνημα και με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε η «Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη» (ΕΕΔΥΕ).

Στις 21 Απριλίου 1963 η ΕΕΔΥΕ διοργάνωσε Πορεία Ειρήνης από τον Μαραθώνα στην Αθήνα. Η αστυνομία απαγόρευσε την πορεία και συνέλαβε πολλούς από τους διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και τον Μίκη Θεοδωράκη. Ο Λαμπράκης προστατευόμενος από τη βουλευτική του ασυλία, πραγματοποίησε μόνος την πορεία, κρατώντας ένα μικρό πανό με το σύμβολο της ειρήνης. Αμέσως μετά συνελήφθη από την αστυνομία.

Στις 22 Μαΐου 1963 ο Γρηγόρης Λαμπράκης παρέστη και μίλησε για την ειρήνη στη Θεσσαλονίκη. Μετά το τέλος της εκδήλωσης δέχθηκε δολοφονική επίθεση σε κεντρικό δρόμο της πόλης από τρίκυκλο, στο οποίο επέβαιναν οι ακροδεξιοί Σπύρος Γκοτζαμάνης και Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης. Τραυματίστηκε σοβαρά και πέθανε στις 27 Μαΐου 1963, σε ηλικία 51 ετών. Ο θάνατός του προκάλεσε αγανάκτηση στην κοινή γνώμη, οξύτατη πολιτική κρίση, αλλά και διεθνή κατακραυγή.

Την επομένη ένα πλήθος 500.000 ανθρώπων συγκεντρώθηκε στο Α' Νεκροταφείο για το «Ύστατο Χαίρε». Γρήγορα, η συγκέντρωση μετατράπηκε σε διαδήλωση καταδίκης της δεξιάς κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Παλατιού.

Φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας Λαμπράκη ήταν ο Σπύρος Γκοτζαμάνης και ο Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης, αλλά η δικαστική έρευνα που διεξήγαγαν ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας και ο νεαρός ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης έφεραν στο φως σχέσεις των αρχών με ένα ακροδεξιό παρακράτος. Ο ανακριτής Σαρτζετάκης απήγγειλε, μάλιστα, κατηγορίες και εναντίον ανώτατων αξιωματικών της Χωροφυλακής. Οι φυσικοί αυτουργοί καταδικάσθηκαν τον Δεκέμβριο του 1966 σε πολυετή φυλάκιση και απελευθερώθηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Η δολοφονία Λαμπράκη επιτάχυνε τις πολιτικές εξελίξεις. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αφού διερωτήθηκε «Ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;» εγκατέλειψε την πρωθυπουργία και την πολιτική τον Ιούνιο του 1963 και αποσύρθηκε στο Παρίσι. Χιλιάδες νέοι ίδρυσαν τον πολιτικό οργανισμό «Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη», που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο προοδευτικό κίνημα της δεκαετίας του '60. Πρώτος γραμματέας της οργάνωσης ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης με την προσωπικότητα και τη δράση του παραμένει και σήμερα ένα σύμβολο της Δημοκρατίας και του αγωνιζόμενου ανθρώπου κατά της πολιτικής καταπίεσης.